ნისლში რომ მოსჩანს
არც თოვლია,
არც აფრებია,
არც სიმღერაა,
არც გუგუნი
გადარჩენისა,
ყოველ ფოთოლში
ქარიშხალი
ჩამსაფრებია,
ყოველ ყვავილში
შეფარული ხმაა
ლექსისა...

და მე აღვიქვამ
ნელანელა
როგორ ვფითრდები.
საღამოს ცაზე
წეროები როგორ კივიან?!
აცრემლებულან
ჩემს სარკმელთან
ზამთრის ჩიტები,
მინდა ვანიშნო,
რომ ოთახი
უფრო ცივია...