მთვარე აივნებზე
წვება სტრიქონებად,
ძველისძველი რამპა
უხმოდ
თვლემს დარბაზში,
სუნთქვასაყოლილი
ვერდის ''რიგოლეტო''
წვიმის ნაფეხურებს
გამოეთამაშა...

ცუდი სიზმარივით
მზარავს მარტოობა,
(ცისფრად ცრემლდებიან,
თურმე, კესანები...)
მალე, შემოდგომა,
ფოთლად გათოვდება,
ისე აირია,
უკვე,
ეს ამინდიც...

თვალებმინაბული
ვუსმენ_
მერამდენედ,
თრთოლვით აღმოხდება
კვნესა ვიოლინოს,
მელოდიის ფონზე
სულში მეორდება
ტემბრი შენი ხმის და
ლექსი ვიიონის...