ვ ე ფ ხ ვ ი
---------------

ვერ ამჩნევს ირგვლივ
მოსეირნე ადამიანებს
(სამკაულები.ძაღლი თოკით. თმაში ყვავილი),
ის ჰორიზონტზე გადმოფენილ ღრუბლებს გასცქერის,
ხმაურის იქით ცის მხარეებს რომ ამშვენებენ...
მიქადლებულა თბილ კედელზე და ისე ფეთქავს,
როგორც ვულკანი შემოდგომის დედამიწაში,
ხანდახან მისი კუდი აიწევს,
ვით სიცხისაგან დაღლილი გველი,
და ისევ ფიცრის იატაკზე მოირკალება...
იქვე, მახლობლად,ძახილი ისმის
გამოქვაბულის გუგუნივით სივრცის შემძრავი-
ეს ლომის ხმაა,რომლის ფაფარი
მზის ჩალასავით ჩამოშლილა გისოსებს შორის
ეს ლომის ხმაა...და დგება ვეფხვი,
გადი-გამოდის და კუთხეებში
მბზინავი ტანი იღუნება,ვით ცისარტყელა...
და ვხედავ, ვეფხვის თვალებში ბინდი
როგორ ნათდება და იბზარება
ულამაზესი ტკივილის მეხით!..
გასცქერის შავი გისოსებით დასერილ სივრცეს,
დრო გადის ასე და ზოლები მისი ტანისა
დიდი ქალაქის დღის და ღამის ჭრილობებია!