პოეტო, თქვენ, ალბათ, არასდროს იცინით,
ტუჩის ნაპრალებთან ოდნავი ღიმილი,
ერთგულებით სავსე, გულწრფელი ფიცივით,
ბავშვობის დროიდან გაქვთ შემორჩენილი,
და ამბობს, თუ როგორ დაგღალათ სიცივემ,
როგორ გერთულებათ ტკივილი შენიღბოთ...

თქვენს გამოხედვაში მეტყველი სივრცეა,
თვალებში ლექსები გიკრთიან ალმასებრ,
ფორიაქს ფიქრიდან ფურცლებით იცილებთ,
თითები მთრთოლვარედ დაძრწიან კალამზე,
სამყაროს ნერვები კვლავ გულით გიჭირავთ,
რომელიც, თითქოსდა, ათასჯერ ჩარაზეთ...

და მაინც ვერაფრით, ვერაფრით, ვერაფრით
განუდგა განსაცდელს... პოეტო, იცით რა?!
დარწმუნებული ვარ, ეს ბედისწერაა,
ყოველწამს უფრო რომ მაღლდებით მიწიდან
სულით... სხეული კი, რატომღაც, ვერ აგაქვთ.
პოეტო, თქვენ, ალბათ, არასდროს იცინით...