ვედრებად, ლექსებით
ზეცისკენაღმართულ
კიბესთან,
ბავშვობისდროინდელ
იისფერ ოცნებებს
ეძინათ.
მეც, ჩვეულებრივ, მათ
სუნთქვას ვდარაჯობდი
იმ დღესაც,
და შენს სურვილებზე
ქარად მიამბობდნენ
ნაძვები.
მერე, დაბრუნებით,
თითქოსდა, განახლდა
ზღაპარი,
რომელიც, მეგონა,
უკვე დაასრულეს
იმ წლებმა,
სევდით რომ ვავსებდი
დაბზარულ გრძნობათა
ნაპრალებს,
ახლა, სულის შიგნით,
სულ სხვა პოეზია
იწყება.
ზემოთ, ვარსკვლავები
ფერების ფესტივალს
მართავენ,
თანდათან აისში
გადადის უღრუბლო
ფიესტა.
რადგან შემოქმედი
ყოველი სიკეთის
ღმერთია,
ვთხოვ, ეს სიყვარული
მიცოცხლე, უფალო,
იესო...