ვიდრე გზააბნეულ ლექსებს,
სიტყვებად დაშლილს,
ა-დან ჰაე- მდე
მრავალგზის დაწყობილს
ზამთრის ხეების
შიშველ ტოტებში
გაბლანდულს ვიპოვიდი,
მეგონა,
ლექსები თავად პოულობდნენ
გამოწვდილ ხელებს
და
მათში მოწყალებასავით ჩხრიალებდნენ.
თურმე,
ლექსებს,
როგორც საფოსტო მტრედებს,
უნდა ჩასჩურჩულო მისამართები...