შემომათენდა, ნაწყვეტ-ნაწყვეტ ზმანებებს შუა,
მზე ჰორიზონტზე მიცოცავს და ბილიკს დაეძებს,
იქნებ, ვიპოვოთ გზა შენიდან ჩემამდე, თუა,
სანამ სიშორე მოლოდინებს გაგვიასკეცებს.

ნამი ადნება ყვავილების გულებს ცეცხლიანს,
ატმის სურნელით გაჯერებულ სტრიქონებს ვბოდავ,
ვერ დავიჯერებ, რომ ენძელას თმა შევერცხლია,
ან ის კესანე, მე რომ მგავდა, ადრე დაბერდა.

გავბედავ გითხრა არაფერი, გარდა ამისა _
რომ გხედავ, ვხვდები, მყვარებია სიცოცხლე რარიგ...
ნაწილ-ნაწილად, ნება-ნება და მისხალ-მისხალ,
მორიგი დილა ასპარეზზე იჭერს თადარიგს.

შემომათენდა, გარიჟრაჟზე სხედან ღრუბლები,
გაზაფხულის ცის პეიზაჟებს ვჩუქნი პალიტრას,
მოუბეზრებლად, დაუღლელად ვესაუბრები
მელნით ფურცელს და მერე ლექსად გიწყებ თავიდან.