მერი ენდელსის დღიური. 1941 წ. 20 აგვისტო. დღეს მე,დედა და მამა სადღაც წაგვივანეს. ვინც წაგვიყვანა ცუდი ტონით გველაპარაკებოდა და გვლანძღავდა. ავტომატი ეჭირა და ფორმაზე სვასტიკა ეხატა. სადღაც წაგვიყვანეს შესასვლელთან ეწერა: '' საკონცენტრაციო ბანაკი N25'' შიგნით შეგვიყვანეს  და სადღაც ოთახში შემიყვანეს. იქ ბევრი ბავშვი გავიცანი ერთს ჩემს დღიურში ჩავაწერინე. ძალიან  კარგი გოგო არის ანა ჰქვია. მან მომიყვა თავისი ისტორია თუ როგორ მოხვდა აქ მეც მოგიყვებით მის ამბავს. ანა ბერტსი. მე სახლი ამსტერდამში მქონდა. ერთხელ ტბაში ვბანაობდი და სანაპიროზე დამეძინა შემდეგ აქ გავიღვიძე. ხუთი თვეა რაც აქ ვარ.  იცი კიდევ რა მითხრა? რომ  ერთი კაცი ოთახში შეიყვანეს რომელიც ხუთ წამში გაზი გამოდიოდა.დღეს სადღაც წაგვიყვანეს ქვები ეწყო და ვამტვრევდით. ძალიან დავიღალე თავი მტკივა
თან დღეს დავეცი მუხლი გადავიტყავე ერთი ჯარისკაცი იცინოდა მე კი ფეხი მეტკინა. კარის ჩხაკუნი ისმის უცებ შემოდის გერმანელი ჯარისკაცი და მამა სადღაც მიყავს დედა ტირილით მიყვება. მეორე დღეს მითხრა ჯარისკაცმა რომ დედა და მამა გაზის კამერაში შევიყვანეთო. ბევრი ვიტირე ანა მამშვიდებდა. ანას დედა ძალიან კარგი ქალი იყო მივლის მბანს და თავის საჭმელს მე მაჭმევს. მაგრამ ერთ დღეს ანას დედაც წაიყვანეს. ანამაც ბევრი იტირა. ბოლოს მშივრები და ჭუჭყიანები დავრჩით. მაგრამ ერთ დღეს ჩვენი დროც დადგა და ჩვენც შეგვიყვანეს კამერაში. ანამ მითხრა: - ნუ გეშინია მე, შენ, დედაშენი,მამაშენი და დედაშენი ერთად ვიქნებით სამოთხეში. მერი და ანა 1944 წლის 7 მარტს შეიყვანეს გაზის კამერაში და ისინი 3 წელი იტანჯებოდნენ. ისინი არიან გელზენკრიხენის სასაფლაოზე დასაფლავებული.