შენ ისევ გასცქერი შეღამებას,
გზები გრძელკისერა ალვებია,
მზე მერამდენეჯერ შეგაბერდა,
ლოდინი არ დამიძალებია.

მომელი, თვალები დაგიძველდა,
გასცდი სიჭაბუკის ქარტეხილებს,
სიშორის იარა გამიზეზდა,
უფსკერო ფიქრები აგეკიდნენ.

მომელი, თვალები დაგიძველდა,
და მაინც, ეჭვებზეწამოყრდნობით,
დაეძებ სილაღეს ბავშვურს ჩემსას,
მპოულობ ბედისგან გამოწრთობილს.

რა ვქნა, თუ დღეები ვეღარ ვთვალე,
დროსაც ავუხირდი ამის გამო ,
სიცოცხლის ფლიდობით დავიღალე,
და მაინც სიკვდილსაც თუ არ ვლამობ.

დაგყავარ, გულს შიგნით დაატარებ
თვალების უცნაურ გარინდებას,
გასცქერი დაჭორფლილ ცას და მთვარეს
ტკბილად მოშაირეს აივნებთან.