ალბათ ასე იყო საჭირო და
უკუღმა დატრიალდა ბედის ირონია.
ძველი ლექსებისგან დამრჩა მოგონება
და თან დამემართა პოეტოფობია.

უკვე შევეჩვიე დროს და უშენობას,
შენ კი უჩემობა დაგრჩა მოსაგონრად.
წლები რომ გაივლის მერე გამიხსენებ
ინანებ, მაგრამ დროს ვერ დააბრუნებ.

თუმც კი ლექსებიდან ბევრი გადავყარე,
ბევრიც გავასხვისე შენთვის ნაჩუქარი...
ახლაკი შენგან და შენი ლექსებისგან
უაზროდ დამჩემდა პოეტოფობია.

ძლიერ მეშინია ლექსის დაწერის და
ისევ უშენობის შიში მახვევია
ნეტავ შენ სადახარ, რას გრძნობ უჩემობით,
მე კი უშენობით პოეტოფობიას.