(საიტის ორ გოგოს)

ის...
მოწყდა რომელიღაც ორბიტას,
სინათლის მილიონი წელიწადის იქით...
ვფიქრობ მასზე,
მარიხუანას ღრუბლები ტვინის ცაზე
მიდი-მოდიან...
მსხვერპლშესაწირად მოსულს ვგავარ,
ვდგავარ სახრჩობელაზე და..
ბრძანებას აგვიანებს -
ასე ჩემს სისხლს ვერ ნახავს...
თვალი გამახელინე-მეთქი შევეხვეწებოდი...
ეხლა დამტვრეული ქართულით ვსაუბრობ,
საიდანღაც ჩამოსული,
გაურკვეველი წარმოშობის ტურისტივით..
ოთახში მდგომ მაგიდიდან,
ვხტები-
ინერცირებული დაცემის ტკივილით..
ის ასე მოწყდა რომელიღაც ორბიტას
და დაეცა აქ -
წინასწარგანზრახულობის გარეშე...
მ-ის-ი სხეული აღსაქმელადაა...
ხელშესახები მ-ის-ი ცოდვებია...
სულმოუთქმელად ვწერ...
აღქებდაშლილი ვაწყობ მ-ის სხეულს
და ველოდები..
ის ბრძანებას აგვიანებს....

შენ...
თვალის შავი ფანქრით დასაზღვრე
შენი სამყარო...
თეთრი ხარ
და იმაზე ქალური ვიდრე ჩანს...
დავრჩებოდი შენთან,
მაშინ როცა სიჩუმე
დადებული კონტრაქტის შესრულებას მომთხოვდა..
ვირტუალურ კონტურებით
გაჯერებულ წარმოსახვას აძლიერებ...
შენ-ი სხეული ხელშესახებია..
აღსაქმელად შენ-ი ცოდვებია..
ოთახში მდგომ სავარძელზე
მოშვებულად ვჯდები -
ნაყინის საჭმელად ვემზადები...
ცივი სილამაზით ელოდები ზამთარს...
იგონებ თეთრ ფერს
და შემდეგ იფერები...
არადა, შავი ფანქრით დასაზღვრული
თვალებიდან უყურებ ყველაფერს...
თეთრ-შავი, უფერადო პოეზიით
ვკავდები,
რომ მოგიახლოვდე..
მე გელოდები სიჩუმის კონრატქით,
შენ  სიცივეს ელოდები...


მე...
ეხლა გონებადაბინდული ვარ!

ის - სხვა ...
შენ -  უფრო ქალური ვიდრე ის ...
მე - თქვენი ანტი !