რომ გატყუებენ,
შენც დგები და შენს თავს იტყუებ,
ეს მაშინ, როცა
სულერთია რას ხვდები, რას _ ვერ,
ხელისგულებზე
გადაჩხაპნილ ხაზებს იგროვებ,
ხმაწასული ხარ მოლოდინით
და დუმილს მაწვდენ.
ეს მაშინ, როცა
ზაფხულის მზე თავქვე იღვრება,
გარუჯული ზღვა
ექაჩება  თოლიას ფრთაზე,
ასიათასჯერ გადაკვეთეს
როცა სიტყვებმა,
ჩვენი ფრაზები,
აზიდული ლოდინის ცამდე.
ჰოდა, უბრალოდ,
შენც დგები და შენს თავს იტყუებ,
ღამე საფეთქლებს ეტმასნება
გათენებამდე,
მოთმინებებით გაგუდული,
სუნთქვას ირთულებ,
ხანდახან ისე აღარ გინდა,
რომ ასე მგავდე.