მეზღაპრე ჭადრებს ჩასძინებოდათ,
გარემოც თეთრმა საბანმა იცვა,
შეყვარებული ანცი ფიფქები,
ხელჩაკიდულნი ფარფატით ცვივა.

ღიღინ-ღიღინით შემოსეს ნაძვი,
ბინდი ბროლისფერ ფერში ეხვევა,
ბარდნის გარშემო და წიწვის სუნი
შენს ტუჩებს ნაზად ეამბორება.

ბარდნიდა წუხელ, ახლაც კი ბარდნის,
ნაზად ცეკვავენ, შენდა საამოდ
და გული გწყდება ანცი ფიფქები,
რომ ქრება სწრაფი ფარფატის გამო.

შენ ალბათ ისევ, სარკმლიდან იცქერ,
უმზერ და ტკბები ამ სილამაზით,
თავადაც იცი თუ როგორ გევხარ
ამ დიდ პეიზაჟს შენი სინაზით!


„საოცარია...
რა უცნაურად მოთოვა შენთვის?!
თბილისს ასეთი თოვლი არ ახსოვს“