სან,
ყველაფერი გადაიქცა ალეგორიად,
ჩემი სიმშვიდე, შენი ლოდინი
და რახანია ილუზიამ იწყო გაცვეთა
მაინც მოვედი...

გხედავ,
შენ ზიხარ დროისგან დახვრეტილ კედლებთან,
სკამზე რომელსაც სამი ფეხი აქვს და
მორყეული შავი საზურგე.
ჩვეული მზერით,
ღია ფანჯრიდან, ხედავ დრომ როგორ ჩაგიარა,
გულგრილი გახდი, არაფრისმთქმელი
ამ ოთახივით მე რომ დავტოვე.
შენ კი მელოდი.

მე გეუბნები,
რომ მაკლდი და
მონატრებული, სურვილ სავსე ვათრიე მზერა.
გესაუბრები ამ ნესტიანი კედლებს მიღმა
შენს გარეშე გასულ ზამთარზე,
თოვლზე, რომელსაც შეახოცა სიშორემ ხელი,
და მარტოობამ მოისხა მხრებზე.
იმ გავლილ გზებზე, ტკივილებთან რომ დამაწყვილა
და ოცნებებთან ისე გამყარა არც დამეკითხა.
ყველა სიზმარზე ფერები რომ  შემოეძარცვა
გაუფერულდა სხეულით და გარდაიცვალა.

მე გეუბნები
შენ კი ზიხარ
დროისაგან დახვრეტილი კედლების ჩრდილში,
სკამზე რომელსაც სამი ფეხი აქვს და
მორყეული შავი საზურგე,
ფიქრებმისჯილი.

სან
ილუზიამ იწყო გაცვეთა რახანია
არც შენ მელოდი,
ვერც მე მოვედი...
და რაც მე ვწერე ვერშემდგარი რეალობაა
ალეგორია.

მხოლოდ გეძებდი...