ჩიკაგოს პოსტმოდერნიზმმა წამლეკა,
ვარშავაში ისევ აყვავდა ნაძვი,
ქერა ფედრდობზე ადნობენ ფოლადს,
ქვისმთლელი მამები ფულს ითვლიან,
საოცრად შია ბანანის ხეზე ჩამომჯდარ მაკაკას.

ზიგმუნდს როგორც იქნა მისცა ოთხმოცი წლის ფრიდამ,
მაგრამ უკვე დაწერილი ჰქონდა, ხომ არ წაშლიდა?
თან, იმ დროს წაშლა არც იყო მგონი, არა?
ბილი დაბადებული არ იქნებოდა,
მეოცეს მეორეში დაიბადა.

ხატავდა დალი დიდ ნახატებს,
ზომით, ცუდი არაფერი იფიქროთ,
ვერ ეღირსა გიჟის ხალათს პიკასო,
არადა ძალიან უნდონდა მგონი,
მაინც ვერ დაემსჰავსა ქალების მონა ლოტრეკს.

რა მოხდებოდე კენედის ტყვია რომ ასცდენოდა,
ჟაკლინი აღარ დაწვებოდა სხვასთან,
ამერიკელები მხოლოდ ბედნიერებაზე დაწერდნენ წიგნებს,
აღარ გაჩნდებოდნენ ზანგები ბოსტონის გარეუბნებში.

რურის საბადოებს ბავშვების ფილტვები ამწეებზე ჰკიდიათ,
გაპიდარასტებული საფრანგეთი არაბეთს აზრდევინებს შვილებს,
მამალი გერბზე დედლით შეიცვლება მალე და,
გერმანული არწივი,
ოდნავ დაბერებული, ისეთივე წარმატებით,
გააჩენს მისგან ახალ დე გოლს.


ჩიკაგოს პოსტმოდერნიზმით წალეკილი "მე"
რომელიც წესით აღარც უნდა არსებობდეს,
მაინც არსებობს პოლაკის გვერდით სადარბაზოში,
ქვისთლელი მამები მეც მითვლიან,
დამსახურებულ ოცდაათ ვერცხლს.