ქ-ს

( ორის ლოცვა )


ბნელა.
შენ უფრო შორს ხარ,
მე კიდევ შენთან ახლოს.
მიკვირს, რომ ისევ ვბედავ ვწერო, ყოველთვის შენზე.
ნელი ქარები კოცნის ამ დედამიწის ლოყებს,
გნახავ და ჰაერივით,
გინარჩუნებ და თევზებს,
რომ ვემგვანები, მაინც მახრჩობს და მგუდავს სივრცე -
- სადაც არახარ შენ და
- სადაც ვერ ვხედავ ჟანგბადს,
და საღამოთი (როგორც ყოველთვის) ქურთუკს ვიცვამ,
უფრო და უფრო ვამჩნევ როგორ შეჭამა ჟანგმა
სკამი, რომელზეც გიცდი,
შენ მოხვალ.
მოხვალ ჩუმად.
მე წავიკითხავ ლოცვებს,
შენს მწვანე ლოცვის წიგნში,
შენ არ დახუჭო ოღონდ
თვალები, იჩურჩულე,
და ორის ლოცვას უფრო ახლოს მივიყვანთ
ღმერთთან.