მეგობარო, ჩემო მეგობარო, შენ მოკვდი?
მე ცუდად ვარ, ძალიან ცუდად და მეშინია,
როცა ვხედავ როგორ დამცინი საფლავთან დამხობილს,
ვეღარ ვიკავებ ცრემლს, რომელიც არასდროს ყოფილა ხელოვნური.

მეგობარო, ჩემო მეგობარო, შენ იცი?
რა ძვირფასი ხარ ჩემთვის, თუნდაც უსულო და ცივი,
სამუდამოდ გრძელდება ჩემი სიცოცხლე,
რადგან ჯოჯოხეთშიც კი შემიძლია ვიფიქრო შენზე,
ძილში გავიმეორო სახელი, რომელიც მეტია ვიდრე ყველა.

მეგობარო, ჩემო მეგობარო, რატომ?
მე მივდივარ, მაგრამ მენატრება დარჩენა.
მიწა შავია და ანათებს, ისეთივე ხარ ამ ქვაზეც,
მშვენიერი და უგულო, როგორიც ყოველთვის მიყვარდი,
სანამ დადგებოდა მარტი, მე არ მეგონა რომ მორჩა.


მეგობარო, ჩემო მეგობარო, იქნებ,
კარგი, მე დღეს მაინც წავალ...