ლუსი წავიდა ჩვენგან,
დავრჩით,
მე, კლიფ სეიმური და ჩემი მოხუცი,
მონადირე,
მონადირე,
მონადირე,
რომელსაც ენა ებმება,
მაგრამ მთლიან სიტყვებზე,
მზის შეხედვაზე აცემინებს,
ცრემლებს ყრის,
იაფფასიან მელოდრამებზე,
სოიოს წვნიანს შარვალზე ისხამს და
მნიშვნელოვან იერს იღებს,
როცა წინაპრების სადღეგრძელოს,
ასგრამიანი არყის ჭიქით,
საგულდაგულოდ მომზადებულ ადგილას,
დიდი გაჭირვებითა და ვაებით,
უშვებს დამჭკნარ ყანყრატოში.

ლუსი ჩვენგან წავიდა,
ბოლთისცემა ოთახში, ფერხულს დაემსგავსა,
ან საბრძოლო მარშს რუსული დაფდაფების ფონზე,
პირველი ღამე, ყველას ერთად დაგვატყდა,
თან მამაჩემი, ჩემი მოხუცი
მონადირე,
მონადირე,
მონადირე,
ქამრის შეკვრისას, ყველა მოჭერაზე ისე ოხრავდა,
როგორც ლუსის,
ან უფრო მის ქმარს შეეფერებოდა, გვიან შემოდგომაზე.
როგორც წესი, ბურგუნდიელები ამ დროს წურავენ ღვინოს,
ჩვენც გვიგზავნიან,
უკვე რამდენიმე წელია და ამდენივე ცხრა თვეა ამაოდ ველით,
როდის მოევლინება ოჯახს ქერა მადლენი, ან ოლივერი,
ან რუდოლფი, თუნდაც ალბერი,
წერილი პირველი- არაფერი,
წერილი მეორე - არაფერი,
მესამე - არაფერი,
მამაჩემი სანადიროთ გატენილი თოფით დადის.

ლუსი წავიდა ჩვენგან,
ვერასდროს, მე და ჩემი მოხუცი მამა,
ჩვენ ვერ წარმოვიდგენდით თუ ეს დღე დადგებოდა,
ფოტოზეც წარმოუდგენელია,
ისეთი ლამაზია, მოხდენილი, ქერა და ცოტა ჭორფლიანი,
ბუხრის წინ ვისხედით,
ვარჩევდით თხილს,
ამ მხარეში კაკუნი არ არსებობდა,
მაგრამ გაისმა,
გარეთ იდგა,
სულ მარტო.
მიკვირდა როგორ გაჰყვა იმ ღიპიან მეღვინეს,
მაგრამ უფრო მეტად გამიკვირდა,
როცა დაბრუნებული, ერთი შეკვრა ტანსაცმლით და
რამდენიმე ბოთლი ცივი რძით, თავჩაქინდრული,
ხის სკამზე დავინახე....
ლუსი,
ლუსი,
ლუსი,
ლუსი,
ჩემი მოხუცი მამა, ის მონადირეა,
ენა აღარ ებმება,
იმიტომ რომ მოკვდა.
მე და ლუსი ძველ სიმღერას,
ახალი ტექსტით ვმღერით,
ბურგუნდიაში მოსავალი მოვიდა..