ერთგან  აღებენ  ფანჯრებს, და ერთმანეთს ესალმებიან,
  დარდებს  დიდხანს  არ  აგროვებენ...
  სხვები კეტავენ და  დარაბებს  იქით  ფულს  მიითვლიან,
  ტუჩები  ტოკავს, თვალები  ფართოვდებიან,
  მერე კი  ყველა  იძინებს.
  ერთნი  მშვიდად
  მეორენი ხვრინავენ.
  ზოგი ხრიალებს...დგება  მისთვის  დიდი  ღამე...
  მან  მოაგროვა  უკვე  საკმაო  თანხა!


  სადღაც იქით  კი,
  ბაზართან,  ბრმა  მათხოვარი
  ''ხედავს'' მონეტებს  ხელით
    და  ეფერება როგორც  თავის  შვილს
    დიდი  ხნის წინ  რომ  მოუკვდა  ავადმყოფობით.
    ხოლო  წარწერა მის  წინ, გაქონილი
    ''შვილი მყავს ავანტყოფი''
    (ვიღაც  ღვთისნიერმა  რომ  დაუწერა)
    ასევე დარჩა...
    როგორც  ბანერი,  სარეკლამო
    ცხოვრებისეულ  ფასეულობის...
    რეკლამის  გარეშე ხომ
    გვარწმუნებენ,
    არაფერი  მოძრაობს  თურმე...

                  10.04. (2010).  სერგეი  ნეველი