ერთი ავი ზნე სჭირს გუგულს, - სხვის აშენებულ ბუდეში ამჯობინებს კვერცხის დადებას.
ბუდესაც ასე ჰარი-ჰარად, სადაც წააწყდება იქ კი არ ირჩევს? ახალკვერცდადებულ საბუდარს ისურვებს ხოლმე, ბაგა-ბაღად. იცის, სხვებზე ადრე მისი ნაშობი მოევლინება ძიძის სახლს და პირმშოს არაფერი გაუჭირდება.
ბარტყიც რომ კარგი ხვითო გამოსდის?
ძიძიშვილებზე უფროსია, ღონითაც უპირატესი და ჰყრის ხოლმე "ძუძუმტეებს" ბუდიდან - რაში მარგებენო საჭმელში მოზიარენი?
ალალი და ბრიყვი გამშობლებულებიც თავს ევლებენიან, უმეტესად, ცალად დარჩენილ და თავიანთი ჯიშ-ჯილაგის ამომგდებ ნაშიერს: ესღა დაგვრჩა მომვლელ-დამტირებლადო.


**********

ერთ ცხრა მთასა და ცხრა ზღვას იქით ქვეყანას, რატომღაც აქედან არც თუ ისე შორს რომაა და მკიდიეთი ჰქვია, გუგულები ჯერ შემოეპარნენ, შენდეგ კი მოუმრავლდნენ, მეტისმეტად.
შემოეპარებოდნენ აბა რა?! ისეთი დარლაილა ფრინველები ცხოვრობდნენ მკიდიეთში, იმდენი ბუნებრივი თუ, რა გინდა-რა ბუდე იყო ნაშენი, სასმელ-საჭმელი თავსაყრელი, ჰავა - ზომიერი, სამოთხე იყო ჩიტთათვის და გუგული რატომ იქნებოდა გამონაკლისი?

არა და, ადრე ჭიკჭიკეთი ერქვა იმ ქვეყანას. არწივი დაუდგინეს მეფედ და ისიც არც თუ ურიგოდ მართავდა სამეფოს და ჭიკჭიკეთელებს.
როცა მობერდა და ძველებურად ვეღარ უჭრიდა ნისკარტ-ბრჭყალები, "დადგა ჩვენი დროო" და ყვავ-ყორნებმა წამოჰყვეს თავი.
თავიდან გვარიანად მოაბეზრეს თავი ფრინველებს. ბევრს გაუმწარეს ოჯახი და დაუობლეს ბარტყები. მაგრამ როდემდე? დაბერდნენ ისინიც, სადღა შეეძლოთ დაწიოკება? ლეშის კორტნითღა ირჩენდნენ თავს.

- დამთავრდა! დღეიდან აღარც მეფე გვინდა და აღარც ნაზირ-ვეზირები! - იხუვლეს ერთ დღეს ჩიტებმა.
- ვისზე ნაკლებები ვართ, ორნიტოკრატია უნდა დავამკვიდროთ ჭიკჭიკეთში! - იკივლა შემოპარულმა გუგულმა.
უცხო სიტყვა კი გაიკვირვეს ფრთოსნებმა და ვერც გუგული ეცნოთ მაგრამ, კარგა ხანია მკიდიეთი ერქვა მათ ქვეყანას და... რაში ადარდებდათ უცხო ჩიტის ვინაობა, ან რა სიკვდილი იყო "ორნიტოკრატია"?!
- ჭეშმარიტად! ჭეშმარიტად! - აჭყივლდნენ თუთიყუშები, – არ ვიცით რაა, მაგრამ უცხო სიტყვაა და ცუდი როგორ იქნება?! ორნიტოკრატიას გაუმარ-ჯოს!!!

თქმა და შესრულება ერთი იყო.
ახლა ოოპ!
მეტისმეტი მომივიდა.
თქმით ითქვა, თორემ შესრულების რა მოგახსენოთ. ნისკარტი ნისკარტზე არ დაუდია არავის. წინამძღოლი აღარ ჰყავდათ ჭკვიანი და მეოხი და... ვინ იყო რამის მომკითხავი?
ჭიკ-ჭიკით, ანკანაკებით, გაფრენ-გამოფრენებით მიდიოდა უზრუნველი ცხოვრება მკიდიეთში და რას შეამჩნევდნენ, მათი ბუდეები გუგულის კვერცხებით რომ ივსებოდა?

გაგიკვირდებათ და, სწორედ თუთიყუშების ბუდეებიდან იწყეს ახალი თაობის მოვლინება გუგულებმა, შემდეგ სხვებსაც დააზრდევინეს.
ბარტყებიც რატომ იცვლიდნენ ვითომ, ოდითგან მოყოლილ ზნეს? გაჩაღებული იყო ბუდიდან მასპინძელთა ნაშიერების პანტაპუნტით ყრა.

რა დალახვრულები იყვნენ ისე?!
არც მშობელი იცოდნენ, არც გამზრდელების სიყვარული ჰქონდათ და არც შეძენილი დედ-მამიშვილების.
ამაზე მეტი წყევლა თუ გსმენიათ სადმე?
დაკვერცხებიდან ძე შეცთენილთა საქმე როგორ წავიდოდა, თუ გამოიცნობთ?
- კრულად!
- ჰოდა გიშველოთ ღმერთმა! ისე აშენდნენ თქვენი დამაწყევრები, როგორი ალჩუც მკიდიეთელებს დაუჯდათ.
ჯერ იცოცხლე, დასუქდნენ, მარა, რა დასუქდნენ გუგულები, გამრავლდნენ, მარა, რა გამრავლდნენ, სხვების დაწყვეტის ხარჯზე. მაგრამ ბოლოს აღარც ბუდის ამშენებელი რომ დარჩა ქვეყანაში და აღარც კრუხი, კი შემოირტყეს თავში ფრთა... გვიანი იყო უკვე.
სხვის აშენებულ სახლში ჩაბუდების და სხვისთვის განკუთვნილი საჭმლის ყლაპვის გარდა არ იცოდნენ მზის ქვეშ არაფერი. სირცხვილით როგორ ვთქვა, მაგრამ, გამრავლებაც არ შეეძლოთ დაუხმარებლად. სულ აღმა-დაღმა ეჭირათ თვალი და ვინ მოუვლიდა მათ კვერცხს ან ბარტყებს?
რაღა ბევრი გავაგრძელო და... უკან-უკან, მოწყვეტილი ზვავივით სწრაფად იწყო სვლა მკიდიეთში ეულად დარჩენილი გუგულების ყოფამ.
- მადლობა ღმერთს, მოცილე აღარ გვყავს, მარტო ჩვენ დავრჩით!!! - ეს რომ დააგუგულეს, იქიდან გაშავდა მათი საქმე და მალე, არათუ ჭიკჭიკი, გუ-გუ, გუ-გუც აღარ ისმოდა მკიდიეთში.

ასე იცის, ბუდის ამშენებელს და კვერცხის გამომჩეკავსაც რომ არ დაინდობ და მხოლოდ საშენოდ დააფჩენ პირს!


P.S.
ამას წინათ, ჩიტების ყოფილი ქვეყნისკენ ვიყავი გავლით.
არწივს მოვკარი თვალი. ირაოს სცემდა ნამკიდიეთარის ცას.

ღმერთო, შენს სახელს ვენაცვალე! ასურვებინე, დასამკვიდრებლად!!!.