აქ გაუმართავთ ლექსებს მარულა,
რითმებს ქარი აქვთ თავსასთუმალად,
დაუმალავად, ხანაც ფარულად,
პოეტებს ცისკენ სწრაფვა უყვარდათ.

მე კი ვინა ვარ, ხმა ავიმაღლო,
ანდა ლექსიკონს შევმატო სიტყვა...
სამშობლოს ენა მახლავს, უბრალოდ,
თავისუფლების უფლება მხიბლავს.

ვტკბები, რომ ვუმზერ ჩიტუნა ცისკარს
უცნაურ ჭიკჭიკს როგორ გაუბამს,
მოვიხმობ ანბანს და მისხალ-მისხალ
ფურცელთან ვიწყებ ბოდვა-საუბარს.

ამაყ პოეტურ სტრიქონებს შორის
არასდროს შიში არ შეპარულა,
სიცოცხლისათვის მარადი ბრძოლის
აქ გაუმართავთ ლექსებს მარულა.

ალბათ, ამიტომ ვერ ვაშრობ მელანს,
სულს ვაშფოთვარებ ნიავ-ქარულად,
თუნდაც ვერასდროს შევიძლო წერა,
მე უკვდავება მიყვარს... ქართულად.