რობერტ,
მე შენ და კიდევ ორი მეგობარი,
ჩუმად ჩავიდეთ პაბში,
დავლიოთ რამდენიმე კათხა ლუდი და,
ბოლო ხმაზე ვაგინოთ დედოფალს...
ვიცი,
გაბრაზებული გამოფენს საცვალს,
რომელიც ჩვენი ფულით იყიდა და ჩვენს შვილებს,
ისეთივე წარმატებით არეცხინებს, როგორც  დედებს,
ან თუნდაც მამებს, არეცხინებდა,
ურცხვი საუკუნეების განმავლობაში...

რობერტ, გადაიხადე თერთმეტი ფუნტი,
იყიდე რამდენიმე სოსისი და შემომხედე თვალებში,
ხედავ რა წითელია ჩემი სისხლი?
არაფრად მიღირს მომავალი, ან წარსული,
თუ ბედნიერებას წვეთებად გადმომისხამენ დანადგარიდან,
რომლის კონტეინერში, მხოლოდ ბლანტი, ცისფერი სითხეა.


რობერტ, ნუ დამეთანხმები და ნურც უარყოფ ყველაფერს,
რაც ახლა გითხარი,
კედელზე გაკრული შპალერი სიძველისაგან ლპება,
მაგრამ არავინ ცვლის, არც  სხვა ფრად ღებავს,
უბრალო მიზეზის გამო,
დიდი ხანია, ყველა წავიდა სახლიდან....

რობერტ, ნუ მოიწყინე,
მომიჭახუნე ჭიქა და აღიარე,
რაც არ უნდა იყოს,
ის მაინც ჩვენი დედოფალია.