მე ვუყურებდი შენს ჩაძირვას,
ვიყავი მშვიდი,
სულსაც ემოსა გულმდუღარე შენი ფერები,
ვხედავდი, ტალღა მოგეახლა ისეთი რიდით,
ასე მეგონა შენს მზეობას შეიფერებდი.
შენ არ შეცვლილხარ,
მხოლოდ ოდნავ დაპატარავდი,

მე ძველებურად ვაგროვებდი ფოტოებს მზერით...

იძირებოდი,
შენი სუნთქვა მეკვროდა ტუჩზე,
აღარ ცხელოდა.
ზღვა ღელავდა სიზმარეთივით,
მერე გკოცნიდა, გალეშილი, მხურვალე შუბლზე.

ჩემივე ჩრდილი ილეოდა, ვგრძნობდი, ზურგსუკან...

ასე მარტივად მიდიოდი,
ასე დიადი,
მდუმარე ფიქრი მიგყვებოდა,
იქაც გწვდებოდა.
მე ვუყურებდი შენს ჩაძირვას,
ვიყავი მშვიდი,
რადგან ვიცოდი უსათუოდ გათენდებოდა.

ეს ადრე იყო...

(მზის ჩასვლა ზღვაში-
ამ პეიზაჟს
ვერავინ წაშლის.)

მე გაღიმება და თვალები შემომრჩა ბავშვის.