გავიჭერ გარეთ შლეგი გრძნეული,
ბნელის მდევარი, მსურველი ავის,
ბოროტის ნდომით სისხლამღვრეული
დავუყევ ბანებს, ავსული ღამის,
მარტოდშთენილი, თორმეტთითა, გონებით ნავსი,
ასეთ ქალს ქალი არც ჰქვია ლამის,


ცხელი ქვაბული ვიპოვე ტყეში,
გავავსე ძვლებით, ათასგვარ ნაყშით,
ჩონჩხებით, ქვებით, ატლასით, ხრეშით,
ფერიების და მატლების ვახშმით,
გლუვი კედლები დავფარე ხავსით,
ასეთ ქალს ჩვენში არქმევენ შეშლილს,


ეს მე ვიჯექი შენს ოთხთვალაში
და შიშველ მკლავებს ვუქნევდი ლოდებს,
ვგრძნობდი, გადავრჩი, თუმც ჯერაც მაშინ
თეძოებს ცეცხლის ენები ლოკდნენ
და ძვლები მტეხდნენ ბორბლების ქარში,
ასეთ ქალს სულ არ რცხვენია, მოკვდეს!!!