ფურცელი გლოვობს სიმარტოვის შიში ემატა
კალამსაც სძინავს უმუხრანოდ ძილი ენატრა,
ღმერთმა მისთვისაც გაიმეტა თბილი კერა და
მისი სახელი უკვდავ დარჩება როგორც ეკადრა!

წმინდა მთის ძირას სადაც მგოსანთ სული ტრიალებს
სადაც ღრმა ფიქრში ჩაძირულთა სული გრიალებს,
ტაძრის კუთხეში ხეთა ფოთლები ჩუმად შრიალებს
იქ მყოფი ყველა მწუხარებით ერთად ღრიალებს.

სამშობლო დუმს და მწუხარებას გაუფატრია
ერთგული შვილის სიკვდილი თავს ვერ აპატია,
სხვებიც ბევრი ჰყავს თუმც შვილები ვინ განარჩია
ამით სულდგმულობს პატრიოტები რომ აბადია.

თბილისის ქუჩებში სიოს ფურცლები გაუფანტია
მადლიან ციდან წვიმას წვეთებით დაუნამია,
მუხრანის გენით კალამს ისევ გაუხარია
მის დარგულ ნერგებს ლექსად მტევნები დაუქარგია.

ახლად ყვავილობს კვლავ ვენახი  ღვთისმშობლის მადლით
მან წარუშლელი დაუტოვა სამშობლოს კვალი,
ცის კაბადონზე მგოსანს სულები ხვდებიან სანთლით
მისთვის ღიაა აწ და მარადის სამოთხის კარი.