შენ ის ზღაპარი ხარ მე რომ გავაჩინე,
გულში გავათბე და სულში გამოვზარდე,
ფრენა ვასწავლე და ფრთები მივაკალმე,
ცაში გავუშვი და ოცნება დავანახე.

ნატვრით მოთიბული ლექსის ლერწმებიდან
სიტყვები ზვინებად შენთვის დავალაგე,
ქარის ხვეულებში მძივები მიმოვფანტე,
ზარმაც საპოვნელას შენი გზა მივასწავლე.

წამს წუთი ჩამოვკიდე, წუთს მთელი საათი,
საათს - დღე, თვე, წელი, წელს კი საუკუნე,
ვიარე საქარეთში, წვიმა და გვალვაში
და შენ ზღაპრულ ქალაქს მაინც მოვაღწიე.

როგორც თეთრი ლანდი შენს წინ ავიტუზე,
მინდა, რომ ამ ზღაპრის ნაწილად გადავიქცე,
ვიცი ის დღეც მოვა, მალე გაიხსენებ
იმ გულს, რომლის ძალით ერთ დროს მე დაგბადე.

შენ ხომ ზღაპარი ხარ მე რომ გავაჩინე,
გულში გავათბე და სულში გამოვზარდე…