მთებო, თქვე ბუმბერაზებო,
ზეცას შეზრდილნო ბეჭებით,
დამირჩით უყურადღებოდ,
გთხოვთ, ჩემში ნუ დაეჭვდებით.

ბარმა მშვა, თუმცა თქვენით ვარ,
ჯერაც გამძლე და ამაყი,
თქვენი მაცხია მირონი,
ლექსის თქმის და ლაპარაკის.

თქვენი ბრალია თუ ჯერაც
სოფლის შარა-გზას მივყვები,
თუ უბით დამაქვს სიმღერა
და თუ ვერ მღლიან ფიქრები.

თქვენი ჭირიმე დევებო,
ზეცას შეზრდილნო ბეჭებით -
მთებო! თქვე ოხერ-ტიალნო,
გთხოვთ, ჩემში ნუ დაეჭვდებთ.