შემოვრჩი კოცონს, გადნა ღამე მარიამობის,
ტაბაკონაზე კაჟის ქვები დახრეს ჭინკებმა,
ბავშვობა სადღაც ზღვის ნაპირას გარბი-გამორბის,
სულში კი უკვე შემოდგომის სევდა იყრება.

რა გთხოვო, ღმერთო, ერთი შვილი, ხუჭუჭთმიანი,
და ერთი ქოხი შუქურასთან, თუნდაც ბამბუკის,
მე დედაჩემის წიფლის ფანდურს ავახმიანებ,
და წიფლისავე ჩრდილში გამშრალს - მოვწევ თამბაქოს...

არ ვიცი, ღმერთო, რანაირად შემოვრჩი კოცონს,
როგორ არ ჩაქრა...