გაცვდა...
ფეხები დაუხრეს ჭიებმა და საღებავი წვეთებად,
ნაწილ, ნაწილ იღვენთება დახეთქილ ხეზე,
გადააგდეთ...
მე დავჯდები სადმე სხვაგან,
თუნდაც იატაკზე, ნახეთ,
როგორ ბზინავს გაპრიალებული პარკეტი,
თუმცა ვერ ვხედავ საკუთარ თავს,
მაინც მსიამოვნებს ანარეკლი,
ელექტრო ნათურის ბაც შუქზე.

ძვლები სიცოცხლის მეორე სიცოცხლეში გადადიან,
აკლდამიდან ახლადგამოტანილი მიცვალებული,
ჩემი ზუსტი ასლია სარკეში,
აგონიის დროიდან შემორჩენილ სახეზე,
დაინახავთ ცრემლს, ან ღიმილს...

დალაგებულ თმაზე ბოლო ამოსუნთქვის კვალი -
არაფერია ამაზე ნამდვილი, არც შეიძლება იყოს...

საკურთხეველთან ჩასახულ სიყვარულზე მეტია,
პერანგზე დარჩენილი ლაქები,
ბოლო ჩახუტება,
სანამ სიცივეში მხოლოდ სხეული,
დაიკავებდეს საკუთარ ადგილს,
მონოტონურად გაიძახის გული:
"ჩვენ ისევ შევხვდებით"
თეთრი ცხვისახოცი, ზედმეტად სველია იმისთვის,
რომ ფრიალით გააცილოს,
პორტიდან ახლად გასული გემი.

გაცვდა,
გადააგდეთ,
უცნაურია, თქვენ მე არ მიცნობთ...