დაბადებიდან თვალებიდან ამომაშორეს...
ახლა დავეძებ,ახლა ვდგავარ ისევ ლოდინად
კავკასიონთან და ვიწყები უკვე მათ შორის
ვინც ჩემთან ერთად მყინვარებმა მოილოგინეს.

მტკივა სული და ნაკვალევით არდატოვებულ
-სუნთვაში დაჭრილს,მაწამებენ ყოველ დილიდან
გავამხელ ცოდვას,ცოდვას ისევ არ მიტევებულს
მცნებიდან არცერთს და შენამდეც ასე ვივლი და

მოდი,თვალებში შემომხედე!_თვალებში მეთქი!
მე მწვერვალებმა მშობეს ახლა ჩემი გალობა
მომაქვს შენამდე ჩემი გულის არეულ ფეთქვის
ნაცვლად და ახლა,ახლა მაინც შემიწყალობე.

მივხვდი სამშობლო დამიმალეს,არაბუნებრივ
ვგრძნობდი ტკივილს და ასე მომდევს დაბადებიდან.
შიში მრწამსივით ჩამებეჭდა ჩემით უნებლივ,
რადგან არ დამრჩა აღარცერთი იმედებიდან.

სუნთქვა შეკრული დავალ ისევ,დაგეძებ ჩემში,
გეძახი ბევრში,რადგან ხელებს მარადისობა
ამ სტრიქონივით მიჭერს უკვე ჩახლეჩილ ყელში
და წყეულებიც ჩემს სხეულთან პარაკლისობენ

ისევ და ღმერთო,ვერ შევძელი  მოწვდენა ვეც ხმის,
თავსაც კი ვეღარ გავიმართლებ,თვითონ ბუნება
ყველა სტიქიონს მიგზავნის და რეტივით მესხმის,
რადგანაც უნდა ჩენი ბორგვის დაძაბუნება.

ე ქ ვ ს ი  ათასი ბერის ლანდი მოპარეს გარეჯს.
აღარც მამები გადიდებენ ასურეთიდან...
აჰა,გაწოდებ ჩემი ლექსის გაგლეჯილ მაჯებს
და ერთი მაინც,ერთი მაინც სასულეთიდან

დამანახე და მერე,თუნდაც ყველაფრით დაცლილს
მომეცი ნება,რომ ვილოცო თუნდაც ხანდახან,
როცა თვალები მისველდება ყურებით ჯვარცმის
და დედაჩემი მკერდზე როცა მიჭერს არტახებს
თოთო ბავშვივით და ანბანსაც ისევ მიმარცვლის,
რადგან ეს მასში ვერასოდეს გააპარტახეს...

და ისევ ვეძებ,ვეძებ ისევ ქვეყანას აღთქმულ
სხვა გოლგოთებიც მოვიარე ჩემი გალობა,
რომ მომეწვდინა შენამდე და ხატს-ფეხარდადგმულს
შორიდან ვხედავ და თუ მიველ შემიწყალობე.