მუშაობით დაღლილი გოგონები მწვანეზე წამოწოლილიყვნენ. კატოს ხელში გარმონი ეჭირა და მღეროდა. უცებ ღიმილი სახეზე შეაშრა, გარმონზე აცეკვებული თითები გააჩერა და სიმღერაც შეწყვიტა.
        – რა იყო კატო? წამოცვივდნენ გოგოები, რა მოგივიდა?
        –  არაფერი, ყურმა ავისმომასწავებლად გამიწივლა. ნეტავ რა უნდა მეწყინოსო, თავისთვის ჩაილაპარაკა და დადუმდა.
        მეორე დილას თუშეთს დეპეშა მოვიდა კახეთიდან – ნასყიდა ძია გარდაიცვალაო. კატომ იკივლა, მერე ძალა მოიკრიფა და მთას გასძახა. მთამ მთას ბანი მისცა და ორიოდე წუთში მთელი თუშეთი ფეხზე დადგა.
        – გარდაიცვალაო!
        – ვინაო?
        – ჩვენი ნასყიდა ძიაო და ქალი და კაცი ერთხმად ატირდა.
        გამწარებული კატო სახლში შევარდა, აიღო გარმონი და ცრემლნარევი ხმით იმღერა:
        – „რა ლამაზია თუშეთი“... ეს ხომ მისი საყვარელი სიმღერა იყო.
        პატარა ობოლს ეს გარმონი ნასყიდა ძიამ საჩუქრად ჩამოუტანა და თან სთხოვა, როცა მთაში ამოვალ მიმღერე ხოლმეო.
        მღეროდა კატო, ანდერძს უსრულებდა ამაგდარ კაცს.

                                                                                          ინგა ხატიაშვილი. 15.01.82