კუზანოვ ოთხ ევერ

ამ ლექსის წერისას "კაცი ვიყავი" და ალბათ, მაგიტომაც... ვიცი:-*

იცი რა მომენტი მქონდა ამ ლექსს რომ ვკითხულობდი პირველად, რაღაც სხვა მუხტი აქვს, შენი სხვა ლექსებისგან განსხვავებული. არ ვიცი ასეთივე მნიშვნელოვანი ლექსია თუ არა შენებში შენთვის, როგორც ჩემთვის აღმოჩნდა, მაგრამ მე თავი დამამახსოვრა და თან საკმაოდ... თავისი განწყობით, წყობით, სათქმელით, რიტმით... ყველაფრით გამოვარჩიე.

ძალიან კარგია ჩემთვის. ხომ იცი ტყუილად არ ვიტყვი ასე რომ არ მჯეროდეს :)

გაიხარე, დად:-*

ახლა გამახსენდა და აქვე გამოგიტყდებით, ლექსის სათაურთან დაკავშირებით:

დაწერისთანავე დავდე ლიტ.გე-ზე. იქ, დაფარულად მკითხველების ყოფნა-არყოფნის გასაგებად, დავაწერე "არის აქ ვინმე?!":)) მერე, დავუფიქრდი, და ლექსმაც მოიხდინა. ჰოდა, ასევე დავტოვე და აქაც გადმოვიტანე.:)

მადლობა ყველას.

მინდოდა მეთქვა დიდი ხნის წინ კომენტარად, რომ ძალიან კარგი ლექსია და მხოლოდ ახლაღა მოვაბი თავი ამ ამბავს... :)
მოგიკითხე თეა

კარგო! :-*

--------------------------------------------------------------------------------
ავტორი: თეა თაბაგარი
ჟანრი: პოეზია
ჩემი შეფასება: 1 2


2 ივლისი, 2010


--------------------------------------------------------------------------------

არის აქ ვინმე?! (უწერტილო განწყობით)

ისე გაჭირდა მოლოდინი, რომ ბანალურად,
იღებ ერთ ფინჯან ჩაის, კალამს და მერე იწყებ:

სოფელში, ძველი ბუხარი რომ კედელს გამურავს,
მაშინ როდესაც გარეთ თოვლი ახურავთ ფიჭვებს
და გაზაფხულის მოსვლამდეა ორი-სამი თვე,
წიგნების თაროს მტვრიან მხრებზე თითებს ახატავ,
მეასე გვერდზე გეძინება, თითქმის, ყოველთვის,

(ყოველ სიზმარში ამაღლების მიდიხარ ხატთან-
სულშეხუთული, განცდებით, რომ კვლავ არ დაეცე)

აქ უჩვეულოდ სხვანაირი ფერი აქვს რიჟრაჟს,
ნელი ქარები ჰგვანან ფარასაცდენილ მწყემსებს,
ძლიერი ქარი უფრო - პოეტს, ან სულაც გიჟს ჰგავს,

და მომდევნო დღეს დამუხტული თვალებით იწყებ,
იგივე ნირი, ხასიათი, ფერი მოლოდინს,

რადგან ვერაფრით შეირიგე შენივე სივრცე,
საკუთარ მესთან მებრძოლ გმირად რჩები ბოლომდე,
ფეხთან მიგდებულ ჩრდილს უტყდები, რას იზამ, ხდება,
რომ სუნთქვა გეკვრის, როცა ვეღარ იკავებ ტკივილს,

ცეცხლს აძლევ ფურცლებს, ნაკუწ-ნაკუწ შეგრძნებებს ხევ და
ჩაფერფლილ ფიქრსაც გადააგდებ სიგარეტივით... 
+777

არადა წაკითხული მაქ და მაგარია!

გარედან წავიკითხე ეტყობა!

მომეწონა ძალიან

ძალიან მომეწონა...

მოგიკითხე :-*

5!

კარგია, მაგრამ მაგარი არა!

ძალიან კარგია. :)

მოკითხვა თეას :)

ფეხთან მიგდებულ ჩრდილს უტყდები, რას იზამ, ხდება,
რომ სუნთქვა გეკვრის, როცა ვეღარ იკავებ ტკივილს,

ცეცხლს აძლევ ფურცლებს, ნაკუწ-ნაკუწ შეგრძნებებს ხევ და
ჩაფერფლილ ფიქრსაც გადააგდებ სიგარეტივით...

    უმაგრესია!!! +2

ცეცხლს აძლევ ფურცლებს, ნაკუწ-ნაკუწ შეგრძნებებს ხევ და
ჩაფერფლილ ფიქრსაც გადააგდებ სიგარეტივით...

+555

რადგან ვერაფრით შეირიგე შენივე სივრცე,
საკუთარ მესათან მებრძოლ გმირად რჩები ბოლომდე.

ძალიან მაგარია. მოკითხვა საინტერესო პოეტს...

+5

მომეწონა,თავიდან კარგად წერთ,{უწერტილო განწყობით} გასაგებია მაგრამ, ნაკუწ, ნაკუწ  შეგრძნებებს ხევ,,--?.შეგრძნებები, ისედაც ნაკუწებია:სმენა, ყნოსვა,შეხება,, და ა.შ.
+2

სოფელში, ძველი ბუხარი რომ კედელს გამურავს,
მაშინ როდესაც გარეთ თოვლი ახურავთ ფიჭვებს
და გაზაფხულის მოსვლამდეა ორი-სამი თვე,
წიგნების თაროს მტვრიან მხრებზე თითებს ახატავ,
მეასე გვერდზე გეძინება, თითქმის, ყოველთვის,

ფეხთან მიგდებულ ჩრდილს უტყდები, რას იზამ, ხდება,
რომ სუნთქვა გეკვრის, როცა ვეღარ იკავებ ტკივილს,

ჰო, ხდება ხოლმე, "მოწყენა სათავეა ყოველის..."
ძალიან მომეწონა  ლექსი.
ძალიან ლამაზი მელოდია.
და  ნუ სევდიანობო, ნანინამ...  :-*

ესეთი სტილის შენი ლექსი არ მახსოვს მე... მაგარია!!!

მოგიკითხე თბილად... :)

ფორმითაც და შინაარსითაც ძალიან საინტერესოა....  თითქოს და ჩუმი პროტესტია.... და თან სათუთი...მომწონს.....;)

,,აქ უჩვეულოდ სხვანაირი ფერი აქვს რიჟრაჟს,
ნელი ქარები ჰგვანან ფარასაცდენილ მწყემსებს,
ძლიერი ქარი უფრო - პოეტს, ან სულაც გიჟს ჰგავს,''............    და ერთიც....     

,,რადგან ვერაფრით შეირიგე შენივე სივრცე,
საკუთარ მესთან მებრძოლ გმირად რჩები ბოლომდე,
ფეხთან მიგდებულ ჩრდილს უტყდები, რას იზამ, ხდება,
რომ სუნთქვა გეკვრის, როცა ვეღარ იკავებ ტკივილს, ''........  აქ ძალიან ლამაზი სახეებია....  :) ;) მოკითხვა....

ეს როგორ გამომრჩა!!!
შესანიშნავია!!!
გაიხარეთ!

საოცარი ლექსია, თეა, მეც დამაბრუნა ჩემს ბუხართან... 555

რადგან ვერაფრით შეირიგე შენივე სივრცე,
საკუთარ მესთან მებრძოლ გმირად რჩები ბოლომდე,
ფეხთან მიგდებულ ჩრდილს უტყდები, რას იზამ, ხდება,
რომ სუნთქვა გეკვრის, როცა ვეღარ იკავებ ტკივილს,

ცეცხლს აძლევ ფურცლებს, ნაკუწ-ნაკუწ შეგრძნებებს ხევ და
ჩაფერფლილ ფიქრსაც გადააგდებ სიგარეტივით...

მოკითხვა თეას! უძლიერესი სიტყვებია!

+5

გაიხარე, საყვარელო კესანე:-* მეც გილოცავთ ყველას, ვისაც ესპანეთი გიყვართ<:-P

ვაუ, მეც ესპანეთს გულშევმატკივრობ !!! დღევანდელ გამარჯვებას გილოცავ!!!:))))

:*

,,ჩაფერფლილ ფიქრსაც გადააგდებ სიგარეტივით...”

ძალიან მომეწონა ... წარმოვიდგინე სურათი ...  :)

სოფელში, ძველი ბუხარი რომ კედელს გამურავს,
მაშინ როდესაც გარეთ თოვლი ახურავთ ფიჭვებს
და გაზაფხულის მოსვლამდეა ორი-სამი თვე,
წიგნების თაროს მტვრიან მხრებზე თითებს ახატავ,
მეასე გვერდზე გეძინება, თითქმის, ყოველთვის,


თვალწინ გამიცოცხლე ეს სურათი ახლა თე... ძალინ მომეწონა, მოგიკითხე მე ...:)

დიდი მადლობა, კარგო პოეტო, მოლოცვისათვის, გაიხარეთ!
+5!!!

თეე,ძალიან განწყობიანია...და რაღაცნაირი გრძნობა დამეუფლა,სევდიანივით.:):)წიგნების მტვრიან თაროზე ნათითურებზე სევდიანი  რა უნდა იყოს...სულ ნოსტალგია მაწვება ხოლმე ეგეთ რამეებზე...(უი ახლა იცი რა გამახსენდა?ძველი წიგნები რომ ალერგიას გაძლევს...ეგ იმ დღესაც გამახსენდა ქუჩაში და რომ წარმოვიდგინე,როგორ დააცემინებდი წიგნის გადაშლისთანავე,გამეცინა ჩემთვის..ხოდა მივდიოდი ასე მარტოდ,გაღიმებული ინგლისურზე.:D:D:D )ძალიან,ძალიან კარგი ხარ!:-*:-*

ცეცხლს აძლევ ფურცლებს, ნაკუწ-ნაკუწ შეგრძნებებს ხევ და
ჩაფერფლილ ფიქრსაც გადააგდებ სიგარეტივით...+5

გასაგებია, ასე თუ ისე:)
თუმცა, არამგონია, რომ აუცილებლად განცდილი უნდა გქონდეს რამე, იმისთვის რომ მოგეწონოს, ან - არ.
თან, როცა ქულებს აფიქსირებ ე.ი. რაღაც მნიშვნელობა აქვს შენთვის ამას.
წარმატებები ასევე.

:) 5

შენ განიცადე და მაგიტომაა კარგი, მე ვერ.
ანუ ჩემს ქვეცნობიერში ან ცნობიერში ბიძგები ვერ გამოიწვია,
ალბათ იმიტომ რომ რამე მსგავსი შინაარსის ჯერ არ განმიცდია.

ეგეც არ იყოს

3 ქულა რომ დამეწერა რა შეიცვლებოდა?
ან შენ რა დაგაკლდებოდა, ან მე რა მომემატებოდა?

არც არაფერი.

წარმატებები თეა.

ეს ჩვეულებრივი, კარგი ლექსია, მე ვფიქრობ. ბევრად უკეთ თუ ვწერ, ეგ მთლად უკეთესი:)
თუმცა, კონკრეტულად რა არ მოსწონთ, ეგ მაინტერესებს-ხოლმე ძირითადად. ჰოდა, როცა რაღაც არ მოგწონს, უმაღლესი ქულაც არალოგიკურად ჩანს:)

მე არ მითქვამს 5იანები გაინტერესებს თქო :)

პირველი და ბოლო 2 ხაზი არ მიმეწონა,
დანარჩენები ნორმალურია,
მარა შენ ბევრად უკეთ წერ :)

ვაჰ, ეგრე სხვანაირი ლექსია, ვითომ?! ჩემთვის - არც ისე.:)
უკეთეს-უარესები და 5-იანი არა, ამ კონკრეტული ლექსის შეფასებები უფრო მაინტერესებს.
მადლობა ყველას:)

ბევრად უკეთესები გაქვს, :)

5

საინტერესო შესრულება თე ამოს მხრიდან,ძალიან:)

რაღაცა საფეხბურთო ენით ავლაპარაკდი ბოლო დროს:)

ცეცხლს აძლევ ფურცლებს, ნაკუწ-ნაკუწ შეგრძნებებს ხევ და
ჩაფერფლილ ფიქრსაც გადააგდებ სიგარეტივით...


მართლაც განსხვავებულია...
მე მომეწონა :)

რომ ვკითხულობდი მეც ეგ გავიფიქრე ,რა სხვანაირია თე, აქ-თქო:)
ძალიან მომეწონა :)

სხვანაირი წყობაა და მომწონს...

თე..

რაღაც მართლაც შენი სტილისგან განსხვავებული, ახალი და როგორც ყოველთვის, საინტერესო და კარგი ლექსი შემოგვთავაზე თეა და ძალიან მომეწონა!
დახვეწილი და უნაკლო ლექსია!

რაღაც განსხვავებული მომეჩვენა შენი სტილისგან თეო.. მომეწონა ასეც

ახლა ისეთ ხასიათზე ვარ .. ეს ლექსი ყველაზე მაგრად უხდება.. : ) : ჰოდა.. მადლობა თეა..

მომწონს ძალიან..

დავბრუნდი თე,დავბრუნდი და შენით ვცხოვრობ,მიყვარხარ,შენით ვსუნთქავ,სულ მიყვარხარ და მეყვარები...

ჰო, გიო, უბრალოდ, ამ ფორმით მოვიდა წერისას.( შინაარსობრივად, ალბათ.) ისე, ჩვეულებრივი ჯვარედინრითმიანი ლექსია.

მადლობა ყველას. გამახარეთ:)

ჩვენს დროშიც არიან ადამიანები სიგარეტის ნამწვავებს რომ აგროვებენ... თუ გიფიქრია ამაზე ნეტა, თაბაგარო?.. :)
ისე, მასეთი ადამიანები მანამდეც იყვნენ, სანამ სიგარეტი იარსებებდა, ხო? :))))))

თეე..

ძალიან , ძალიან მომეწონა..

სიგარეტივით? :)

თეა თაბაგარია
მინდა ხოლმე რომ ობიექტური ვიყო, თუნდაც დიდი პაუზების შემდეგ
5

კარგი ლექსია თე... 55555555

+ +

უფფფ... გაიხარე რაა...

შენ ისე სულ გაიხარე, მუდამ კარგ ლექსებს გვჩუქნი ურაკ  - დურაკელებს :D


2

მე და ბაბულიკამ ერთად წავიკითხეთ ახლა ეს ლექსი და ისე მოგვეწონა ისეე...:) კიდე წავიკითხოთო ბაბულიკამ:):-*

სოფელში, ძველი ბუხარი რომ კედელს გამურავს,
მაშინ როდესაც გარეთ თოვლი ახურავთ ფიჭვებს

ცეცხლს აძლევ ფურცლებს, ნაკუწ-ნაკუწ შეგრძნებებს ხევ და
ჩაფერფლილ ფიქრსაც გადააგდებ სიგარეტივით...

                                                    მაგარი ლექსია...ყველა წინადადებაში დევს ემოცია ...გრძნობა...55555555555555
                                                    დუტ!    ს ა ნ ო ... არა ხარ მართალი...მაგარი ლექსია...:)

მაინცდამაინც არ გადავირიე ...

უფრო მეტი შეგიძლია თე როგორც დიდი ურაკელნი იტყოდნენ...

ფეხთან მიგდებულ ჩრდილს უტყდები, რას იზამ, ხდება,
რომ სუნთქვა გეკვრის, როცა ვეღარ იკავებ ტკივილს,

ცეცხლს აძლევ ფურცლებს, ნაკუწ-ნაკუწ შეგრძნებებს ხევ და
ჩაფერფლილ ფიქრსაც გადააგდებ სიგარეტივით...


ბრავო, თეა!
ულამაზესი ლექსია!
=D>  5

თეა :):-*

კარგად წერ...
სტაბილურად ფრიადოსანი.

+

წიგნების თაროს მტვრიან მხრებზე თითებს ახატავ

ეს მაინც ყველაზე მაგარია:-*

კიი ძალიან კარგიაა!

ეს რა მაგარი რაღაც წავიკითხე :)

კარგია თეო, ამ რიტმშიც მაგარი ხარ :)

5

აქ უჩვეულოდ სხვანაირი ფერი აქვს...რიჟრაჟს...მტვრიან თაროებს...ტკივილს...

თითქოს მეც ვარ იმ ბუხრიან სახლში ნამყოფი, თე, იქ ძველი შპალერია და კარი არ იკეტება და როცა გარეთ ”პოეტი-ქარი” უსტვენს, ამ კარის ღრიჭოდან თოვლს აყრის და ბუხარში შეგდებული ჯირკი ხრჩოლავს და ცალთვალა ჭაღის ჩრდილი ბორიალობს ოთახში მოჩვენებასავით...
სად წამიყვანე ახლა რომ იცოდე, ამ ლექსით...
დიდი მადლობა, მეგობარო!...... 

რადგან ვერაფრით შეირიგე შენივე სივრცე,
საკუთარ მესთან მებრძოლ გმირად რჩები ბოლომდე,
ფეხთან მიგდებულ ჩრდილს უტყდები, რას იზამ, ხდება,
რომ სუნთქვა გეკვრის, როცა ვეღარ იკავებ ტკივილს,

ცეცხლს აძლევ ფურცლებს, ნაკუწ-ნაკუწ შეგრძნებებს ხევ და
ჩაფერფლილ ფიქრსაც გადააგდებ სიგარეტივით...

ვრცელი მონაკვეთი დავაკოპირე, მაგრამ აზრობრივად ვერ გავაცალკევე...
ზუსტადაა განწყობა მოტანილი, დროდადრო რომ ეუფლება ადამიანს, რომელიც ნაწერს ნაკუწ- ნაკუწებად აქცევს და ფიქრიდანაც გაქცევას აიძულებს, მაგრამ ისევ უბრუნდება იმას, რასაც თითქოს გაურბის... საკუთარ თავს და განახლებული აგრძელებს "ბრძოლას".
(არ ვიცი, რამდენად შევძელი საკუთარი აღქმის გადმოცემა... პოეტები რთული ხალხი ხართ...)

რადგან ვერაფრით შეირიგე შენივე სივრცე,
საკუთარ მესთან მებრძოლ გმირად რჩები ბოლომდე...
ჰენრის აბსოლუტურად ვეთანხმები... მაგრამ აშკარად ზედმეტია აქ, საერთოდაც არ მიყვარს ეგ სიტყვა და ახლა მით უმეტეს, მაგრამ: დიახ, ეს თეა თაბაგარია და ასეთი ლექსები, გამაჟრჟოლებამდე კარგი ლექსები მისგან როგორ უნდა გაგვიკვირდეს... თე... JE T'AIME

(ყოველ სიზმარში ამაღლების მიდიხარ ხატთან-
სულშეხუთული, განცდებით, რომ კვლავ არ დაეცე)
ახლოსაა ძალიან
+2

უძალიანმაგრესი
+5

სოფელში, ძველი ბუხარი რომ კედელს გამურავს,
მაშინ როდესაც გარეთ თოვლი ახურავთ ფიჭვებს
და გაზაფხულის მოსვლამდეა ორი-სამი თვე,
წიგნების თაროს მტვრიან მხრებზე თითებს ახატავ...

რა ლამაზი სურათია :)
თე დაგინახე :) როგორ დგეხარ გაბუტული ტუჩებით და თითებით თაროზე საყვარელი სახელი გამოგყავს... :-*

..

მოხიბლულ.. ნაღდად..

მთელი ლექსი ძლიერია, მაგრამ...
(ეს მაგრამ არ მიყვარს ისე...)
მაგრამ ნუ გვიკვირს, ეს ხომ თეა თაბაგარის ლექსია!
თავიდან-ბოლომდე დახვეწილი და უძლიერესი ლექსი!
ისევე როგორც შენ თავიდან ბოლომდე დახვეწილი, ჩამოყალიბებული  და რაფინირებული პოეტი!

ეს ლექსი შენ სხვა ლექსებს არ გავს...

ანუ ფორმას და წყობას ვგულისხმობ.

საღოლ თააგარის " ბავშვო"

5 კვადრატში.

ძალიან კარგია თეა!

5

ლამაზი და საინტერესო ლექსია, ნაცნობი ადგილებით და განწყობებით.