გვირილები აღარ ცრუობენ უწინდელივით.
ბავშვობაში როგორ ვაცლიდი სიცელქეს ყვავილს,
და მზის გულამდე როგორ დამყავდა…
ღამე,დღე,ღამე, დღე,ღამე,
ვეღარ ვუძლებდი სიყვარულის დასაჯერებლად სითეთრეაცლილ
ყვავილის კივილს-
აღარ უყვარხარ,აღარ უყვარხარ,აღარ უყვარხარ!
..ახლა აშლილი ნერვებით გავრბივარ გარეთ ,
გარეთ-მინდვრებში,
დიდი სიყვარულის დასაჯერებლად მივდივარ ხესთან,
ვკაწრავ თითებით,ფოთლებს ვაგლეჯ ტოტებთან ერთად,
ფოთლებს ვაგლეჯ და
სიზმრად ნანახ რეალობაში მიწას ვაობლებ..
გარდაიცვალნენ ზაფხულისათვის გვირილები..
გარდაიცვალნენ?!
არა,უბრალოდ ფერი იცვალეს-მწვანე მინდვრებში მზეებად წვანან.