საღამო ჩამომიწვდის მთრთოლვარე ხელებს,
ცა როს დაიხურავს შალს.
მე ,მანდილაყრილი, ვეწვევი კვლავ ბნელეთს...
მთვარე არ მაშორებს თვალს...

სერზე ილანდება ხეების ჩონჩხები,
ბალახზე უტირია ცვარს.
ვიცი, ამ წამებას დილამდე ვერ მოვრჩები,
სანამ მზე არ დაიშლის თმას.

დილით, კვლავ სველ ხელებს მიქნევენ არყები,
ტაძარშიც ჩამოჰკრეს ზარს...
მორჩილად იმავ ძველ ბილიკს გავუყვები,
ისევ გავუდგები გზას.

თვალებში უმანკო მზერით არ ჩამხედო,
ტაძართან არ შემხვდე! არ...
იქნება ერთხელაც შემოსვლა გავბედო,
იქნებ შემომიშვან არც...