ახლა თამაშს  გავს ცისარტყელა,
ვარდება შავი,
ფერებს ახუნებს ფსონები და ფსონების რიგი,
მეტასტაზები შეერია ვარდების ფურცლებს,
ვენებდაბერილ მამაკაცებს არ შვენის შპრიცი.
ლოიალური, მიამიტი ჰაერი მხუთავს,
ვადამოსული კახპების და კახპების დროა,
მუყაოსფერი ღრუბლებია სამოთხის კართან
და ჯოჯოხეთთან განწირული კივის მასები.
კამათელივით ექვსიოდე არის მანძილი,
სიკვდილის, როცა ონკოლოგი გეტყვის კალენდარს,
მეტი რა უნდა გაიკეთო, იხდი სიკეთეს
და ბოროტებით გადღაბნილი მიგაქვს სხეული-
იქ საიდანაც აღარასდროს არ ბრუნდებიან.
წელიწადები გადიან და არავის ახსოვს,
სახელი მისი, თუმცა შვილი ჰყავდა სამიოდ
და მიწიერტი ყოფა უფრო ჯოჯოხეთია,
ვიდრე სიკვდილი.