2010 წლის 1 აგვისტოს სტუმრად მეწვია აქბარ მოყადასი (ზუბიტაშვილი). ამჯერად აქბარმა პირობა შეასრულა და თავისი მრავალრიცხოვანი ოჯახი და დედაც ჩამოიყვანა ისტორიული სამშობლოს მოსანახულებლად. 

პირველ რიგში საგარეჯოში ადრე ჩამოსახლებული ფერეიდნელების ოჯახები მოვინახულეთ, სადაც წინა დღით ჩამოსულ ფერეიდნელ მხატვარ ალი ასლანიშვილსაც შევხვდით თავისი ოჯახით. ამ შეხვედრების აღწერას უბრალოდ აზრი არა აქვს, ფოტოებს მოვიყვან მხოლოდ...

კაჭრეთში ცოტა ხანს შევისვენეთ. ბენზინგასამართ სადგურზე მომსახურე პერსონალი დიდი ოვაციებით შეგვხვდა: ამასაც მოვესწარით, ირანულ მანქანებში საწვავს ჩვენ ვუსხავთო! შემდეგ კი გზა სიღნაღისაკენ გავაგრძელეთ.

სიღნაღის ცენტრალურ მოედანზე მომღერალ-მოცეკვავე ახალგაზრდობა დაგვხვდა. იქვე მდგომმა დაცვის პოლიციელმა მითხრა: „წვიმის ფესტივალი“ ტარდებაო, რამაც ძალიან გამამხიარულა. მთელ კახეთს სიცხის ალმური ასდის და წვიმას სად ხედავთ-თქო? – ვკითხე... მაგრამ ცოტა ხანში შენობებს მოფარებული სახანძრო მანქანებიდან ისეთი შხაპუნა წვიმა „წამოვიდა“ რომ ნამდვილ წვიმას არაფრით ჩამოუვარდებოდა! 

ჩვენი სტუმრები ამ ფაქტმა ძალიან გაამხიარულა, განსაკუთრებით – ბავშვები. გაოცებულნი უყურებდნენ მოცეკვავე-მოწუწავე სიღნაღელებს. ცოტა ხანში წამყვანთან მივედი და ჩუმად ვუთხარი, განაპირას მოკრძალებული ადამიანების ჯგუფი რომ დგას, ფერეიდანიდან არიან ჩამოსულები და იქნებ ეს ფაქტი გააჟღეროთ-თქო? ქალბატონმა მზიამ (ასე ერქვა ფესტივალის ორგანიზატორს) მიკროფონით გამოაცხადა, რომ „წვიმის ფესტივალს“ ფერეიდანიდან ჩამოსული ახალგაზრდების ჯგუფიც ესწრებაო და სტუმრები თავისთან მიიწვია. მათ გარშემო მაშინვე ხალხი შეიკრიბა: ეფერებოდნენ ბავშვებს, საუბრობდნენ უფროსებთან, ეპატიჟებოდნენ სახლებში.

შემდეგ ბულვარში გავისეირნეთ, სადაც სიღნაღის რაიონიდან დიდ სამამულო ომში დაღუპულ მებრძოლთა მემორიალური კედელი ვნახეთ.

ალაზნის ველის სანახავად ძველი გალავნისკენ გავწიეთ, სადაც ერთ-ერთი ადგილობრივი კაცი ბინოკლს (საჭვრეტელა) აქირავებდა. ის კაცი აღმოჩნდა ნუკრიაანის მცხოვრები ზაურ მიხეილის ძე ნადირაშვილი, რომელმაც უსასყიდლოდ დაუთმო თავისი ბინოკლი ბავშვებს და გამომშვიდობებისას საკუთარი ლექსი წაგვიკითხა ფერეიდანზე:


გრიალებს ქარი, ბობოქრობს ქარი,
ცა რისხვას უთვლის ხრიოკ ალაგებს
ფერეიდანში ქართველი ქალი
პირჯვარს იწერს და კვნესის, ღაღადებს...

სადა ხარ ჩემო ქართლის ბაღებო
ზურმუხტოვანო ალაზნის ველო
ჩემთა წინაპართ ნაფუძვარებო
ჩემო ლამაზო სამშობლოვ ძველო!

ო, როგორ მინდა მე მისი ნახვა
ძველი ალაგი მაჩვენა ერთი
ტკბილი ნანინა ზედ დავამღერო
დავატკბო ჩემი ქართლი, კახეთი.

მის გვერდით ადგა პატარა ბიჭი
კარგი მალხაზი და ცუგრუმელა
სახე უღიმის დედის სიტყვებზე
თუმცა სიცივით კანკალებს გელა.

ამ დროს დაჰბერა ძლიერმა ქარმა
დედას მოსტაცა თეთრი მანდილი
შორით გასტყორცნა, გააფრიალა
გააწყვეტინა თვისი წადილი.

ახედა დედამ მანდილს წამიერ
სიხარულისგან იწყო ძახილი.
„ქართში მივფრინავ“ მანდილს ეწერა
ფერეიდანის ამოძახილი.

სიღნაღის რაიონი, სოფ. ნუკრიაანი
ზაურ მიხეილის ძე ნადირაშვილი.

სიღნაღიდან კახეთის სოფლების დასათვალიერებლად დაბლა დავეშვით და ჩემს მშობლიურ ქალაქს – წნორს ვესტუმრეთ, სადაც დედაჩემი უკვე კარგა ხანია გველოდა. რა თქმა უნდა, დედას ძალიან გაუხარდა ჩვენი სტუმრების ნახვა, განსაკუთრებით კი აქბარის ნახვა, რომელსაც უკვე თავის ღვიძლ შვილად თვლის.

სუფრის სამზადისს რომ შევუდექით, ჩემს მეზობლად მცხოვრები ჩემი ნათლული მანანა სიხაშვილი გვესტუმრა. მანანა სტუმრებს ხაჭაპურებით და ყავით გაუმასპინძლდა.

ბავშვები მაშინვე ეზოში გაიფანტნენ. უფროსი ქალბატონები ჩრდილში დასხდნენ და საკმაოდ მალე უკვე დიდი ხნის ნაცნობებივით საუბრობდნენ. დედაჩემმა აქბარის დედას შესჩივლა რომ ორი შვილი გაზარდა, მაგრამ სიბერეში მაინც მარტო დარჩა, მხოლოდ ზამთარში ჩადის შვილებთან, ზაფხულობით კი ძირითადად მარტოა (თუ არ ჩავთვლით შაბათ-კვირას). აქბარის დედას რვა შვილი ჰყავს, მაგრამ ისიც იგივე დღეშია. ამიტომ დედაჩემი ირანში მიიწვია – ერთმანეთს ხმას მაინც გავცემთო. საუბრით კი ქართულად საკმაოდ გამართულად საუბრობს.

აქბარის სიძეები დედაჩემს და თავის სიდედრს ჩაით გაუმასპინძლდნენ, შემდეგ კი მწვადის სამზადისს შეუდგნენ.

სადილის შემდეგ ქალბატონები წყაროზე გავიდნენ ჭურჭლის გასარეცხად, სადაც მეზობლებიც გამოვიდნენ და სამახსოვრო ფოტოები გადაიღეს ფერეიდნელ სტუმრებთან ერთად. ბავშვები ჯერ ისევ ეზოში გაიფანტნენ და მერი ბებიას საზამთროდ შეშა დაუმზადეს, შემდეგ კი სახლში ძველი პიანინო აღმოაჩინეს და აღარც მოსცილებიან.

მთელმა დღემ ისე გაირბინა, რომ ვერც კი შევამჩნიეთ. თბილისში დაბრუნებამდე ვაპირებდით გურჯაანის და თელავის ნახვასაც, მაგრამ ბავშვები ისე იყვნენ დაღლილნი და უფროსები ემოციებით დატვირთულნი, რომ გადავწყვიტეთ ეს დღე დარჩენილიყო სიღნაღის დღედ, ხოლო წინანდალის და ერეკლე მეორის სასახლის მონახულება სხვა დროისთვის გადავდეთ.

დედას ჩვენთან განშორება აღარ უნდოდა, არც სტუმრებს ეთმობოდათ მასპინძელი და ყვავილნარად ქცეული ეზო, მაგრამ წინ კიდევ დიდი გზა გვედო.

დაწვრილებით იხილეთ საიტში www.fereidani.ge
ქვეთავი 169.