საზიზღარია ცხოვრება.
მე...  თქვენ...  რა მნიშვნელობა აქვს !.. ყველას შეიძლება ასეთი რამეები  დაემართოს.
აი მაგალითად გუშინ ქუჩაში გოგონა გავიცანი, აქეთ–იქით  ისე–ასე...  მერე რა თქმა უნდა ნომერი მომცა .მე ნომერი გამოვართვი და რა თქმა უნდა არ დამირეკავს.
  ახლა ძველი მეგობარი შემხვდა შუადღისკენ, გამიხარდა,  ვილაპარაკეთ ბევრი,  გავიხსენეთ ბავშვობა
მერე მე მეტროში ჩავყვინთე , ის კი ყვითელ, კოპწია ავტობუსს გაჰყვა
  ჰო, მართლა, ნომერი მივეცი რომ დაერეკა,  რა თქმა უნდაო და მართლაც , რა თქმა უნდა არ დაურეკავს...
ამასობაში დრო გავიდა ,მერე კიდევ და კიდევ გავიდა , გავიდოდა, რა თქმა უნდა, აბა რას იზამდა?
ახლა სახლში ვარ , საღამოს 8 საათია და ჯერ კიდევ არ დაურეკავს
მერე დავფიქრდი, იქნებ ისიც ჩემსავით ზის სამზარეულოში, ნაღვლიანი სახით გადაჰყურებს ქუჩას, სადაც ბავშვები ფეხბურთს თამაშობენ და ფიქრობს, თან  ბუტბუტებს:
"  როგორ, არ მირეკავს?..  რა ეტაკა?.."
რა ეტაკა...    რა  საზარლად და თან ეროტიულად ჟღერს  მისტიური ქართული ენა!..
საზიზღარია  ცხოვრება.

                                                                    8                              8                                8


ახლა ღამეა,  მეგობარო!
ღამე  მისტიურია!...  ამ დროს  ტვინში საოცარი პროცესები მიმდინარეობს, ხდება გადატვირთვა, წაშლა, დაკიდება ,ანალიზი, ერთი ტკივილის მეორეთი ჩანაცვლება... ქვეცნობიერში  ილექება და მერე დიდხანს იხარშება , დუღს ,ის შხამიანი ინგრედიენტები ,მომავალში რომ გაგვაწვალებს და  ვერ      გავიგებთ , ნეტავ რა გვჭირს...
    ასეთ დროს მიზანშეწონილია ფსიქოლოგთან გავიქცეთ, ის კი სრულიად შეუსაბამო და ალოგიკურ კითხვებს გვაძლევს:
––კატებს თუ აღრჩობდით  ბავშვობაში ?..  ჰაა?..
––მოხუცებს?...
––ჭიანჭველებს?... ჭიანჭველებს სრესდით?...  გამოტყდით!..
  მე ვზივარ რბილ სავარძელში , სახელურებს ისე ვუჭერ ხელს რომ ფრჩხილები მილურჯდება და ალბათ  უბრალო გულგრილობა მიშლის ხელს რომ წამოვხტე, ავიღო რაიმე მძიმე და...
  ამას რომ ვფიქრობ, თავს ვაქნევ , ვცდილობ ეს აზრი მოვიშორო, თვალებს სწრაფად ვახამხამებ, ფსიქოლოგი ალბათ თვლის რომ ტრანსში შევედი, უხარია, თავის დამსახურებად მიიჩნევს, იხრება ჩემსკენ და ამჯერად ჩუმად, შეპარვით მეკითხება:
––ადრეულ ასაკში  მასტურბაციას  მიმართავდით?...
  ვხვდები რომ შეცდომა დავუშვი...  ისევ პირველ ვერსიას ვუბრუნდები, თავს ვაკანტურებ, ეს ჟესტი ერთდროულად ჰო–ც არის და არა–ც, სინამდვილეში კი აი რას ნიშნავს:
  " მე შენ გიჩვენებ სეირს!!!.."
    ოთახში შესაფერის ნივთს ვერ ვპოულობ რომ თავში ჩავუკაკუნო,  იქნებ კედელზე რომ უკიდია სერთიფიკატი ლამაზ ჩარჩოში , ის გამოდგეს?..
  მაგრამ.... მე ხომ სულელი არ ვარ,  უბრალო გიჟი ვარ მხოლოდ, ვდგები, რაღაც გაურკვეველ უმსგავსოებას ვყვირი, თან კარებს ვაჯახუნებ.
    წესით მას ეს არ უნდა გაუკვირდეს...
    ყველაზე ფასეული ანალიზი რაც მე გავაკეთე ბოლო 10 წელიწადში ისაა რომ ფსიქოლოგი ვეღარ მიშველის.
    მე უკვე ფსიქიატრი მჭირდება.


                                                      8                                      8                                    8


          აუუუუ!......  გუშინ  რა საშინელი ღამე მქონდა!
ჯერ დიდხანს ყეფდა ძაღლი, მერე ვიღაცეები ამღერდნენ ჩემს ფანჯრებთან ხმამაღლა
  ისე მშვენივრად კი მღეროდნენ!... მინდოდა გამეღო ფანჯარა და მეყვირა:  ––ბრავო!  ––ბრავოო !... ამომეღო ლარნაკიდან  პლასტმასის ყვავილები ( ანდა  ლარნაკიანად ) და მეთხლიშა მათთვის, მაგრამ ისინი სამნი იყვნენ და გადავიფიქრე რა თქმა უნდა.
    მთელი გატაცებით მღეროდნენ....  ხანდახან ჩაჩუმდებოდნენ და ღრმად ამოიხვნეშებდნენ ხოლმე.
  ამასობაში ექვსჯერ  გადაიფრინა თვითმფრინავმა ,    ეს რა საშინელებაა?.. რა არი , ომი დაიწყო?!
დაახლოებით 3  საათისთვის ძაღლმა ყეფა  განაახლა ,ფანჯარა გამოვაღე და სრულიად უემოციოდ სამ ლიტრიანი ქილა გადავაგდე.
    ძაღლი უფრო აყეფდა  ( რა თქმა უნდა )  მაშინ  მაცივარს  ვეცი  და ჭამას  შევუდექი, ვჭამდი და ვეღარაფერს  ვგრძნობდი, ვნთქავდი ყველაფერს , რაც ხელში მხვდებოდა, მერე უცებ ცუდად ვიგრძენი თავი, როცა  ქვაბი გავანახევრე...
  ოჰ , ეს ნერვიული შიმშილი!
ძლივს მივბანცალდი საწოლამდე და დავეცი.
...ძაღლმა ყეფა შეწყვიტა, აშკარა იყო ძალებს იკრებდა, თან იხსენებდა რაღაცა ნაკლებად ძაღლურს თავის ცხოვრებაში, როცა ჯერ არ იცოდა რა იყო თოკი,.. ქვა,..  წიხლი...  მერე გაიხსენა ცივი ღამე ნაგვის ბუნკერთან  და მიწა რომელიც ჯერ არ იყო გამთბარი რადგან თებერვალი იდგა, ისიც  ახსენდებოდა როგორ დაადგა თავზე ახლად ჩაძინებულს თავისი ჭრელი თანამოძმე,  მას ზედა ტუჩი ჩხუბში დაეკარგა და ამიტომ საშინელ არსებას გავდა...
  ახლა მკითხავთ, ამას  ამ ამბავთან რა კავშირი აქვსო, რა თქმა უნდა არანაირი!...  ამას ისე სხვათაშორის მოგახსენებთ ,რადგან ჩამეძინა და სქელი, მხარბეჭიანი თურქი მესიზმრა , ის სტამბულის ქუჩებში დიდხანს მომდევდა და მეძახდა:
––ეი !... ჩვენიანო !...  მაჰმადიდებელო!...  არ გესმის?...  გაჩერდიიიიი..........
    ბოლოს, როგორც სიზმარშია  ხოლმე,  ქუჩები გათავდა და შემეშინდა, ძალიან შემეშინდა!
  თვალები მაგრად დავხუჭე,  "ღმერთო  მიშველე" -ს  თქმას ვაპირებდი როცა ტანზე ხელები მოვისვი და ახლაღა მივხვდი რომ მეც თურქულად ვიყავი გამოწყობილი,  თავზეც ლამაზი, თურქული ქუდი მეხურა!
––აარაა!!!...-  ვიყვირე  და შესაბამისად არ გამეღვიძა.
  ამას კი იმით მივხვდი რომ უდაბნოში ვიდექი, თან რატომღაც მშობიარე აქლემს ვუყურებდი , ორსული აქლემი საშინლად ჯღაოდა და წყლებს ღვრიდა...
    საჩქაროდ  გამომეღვიძა და ტუალეტისკენ გავიქეცი,  რიტუალი შევასრულე ,დავწექი და გაფითრებული სახით ისევ წამოვვარდი !..
    ტელეფონმა დარეკა...  დიახ, ეს ნამდვილად ტელეფონი იყო, ის რეკდა, თან ტუმბოზე  ნაზად ვიბრირებდა
  თვალთ  დამიბნელდა , წამოვხტი და ხელი ვტაცე, უცებ ერთი ფილმი გამახსენდა , იქ მთავარი გმირი ძალიან გაღიზიანებულია, დარბის ოთახში ,ცოფებს ყრის, ბრდღვინავს... მერე იღებს ტელეფონს, აკურატულად უმიზნებს კედელს და მთელი ძალით ესვრის...  ამ მოძრაობაში კი მთელი მისი ბოღმა,  ქვე- და ზე-ცნობიერი ტრავმებია ჩაქსოვილი.
  ტელეფონი არ ჩერდება, ნაზ მელოდიურ ხმებს გამოსცემს და მე ისე ვიქცევი როგორც...
  მოკლედ, როგორც  იმ ფილმშია...
  სხვა არჩევანი  არ მაქვს... 
  საზიზღარია ცხოვრება......


                                                8.08.(2010).სერგეი ნეველი