ისევ ნამთვრალევი!
შარფით - პოეტური...
სახედანისლული ალიონი მიყეფს.
დამტვრეულ ტროტუარს ვიღაცა ემდურის,
ჭადრების შრიალი უფრო, რომ ამტვერებს!
- - -
ახლა კი -
წაქცეული... ნაბიჯებით ყრუ!
ვსუნთქავ ლურჯ ფერდობზე - იის სილაჟვარდეს
როგორც ცხელ თონეში ჩაკრულ შოთის ყუას
მაყალზე დაღვრილი ფეთქვა ააელვებს!
- - -
მაშინ წაბლისფერი შემოდგომა ცრიდა...
ზეცას ჭრელ მანტიას -
მხატვარი უქსოვდა...
სისხლით დაწინწკლული ტიტების ოდა-და
ასე -
ალუზიით ლეგა სუნთქვით თოვა -
მ ტ კ ი ვ ა!
პოეზიით ძერწვა - არითმიულ...
(მზე რომ ლიცლიცებდა მტკვარზე გალუმპული...)
სულ სხვა ენაზე და...
უფრო რ ო მ ა ნ ტ ი კ უ ლ
დრამას დავხატავდი -
და...
რომ - ს ი ყ ვ ა რ უ ლ ი...

პ.ს. შეძლო ჩემნაირი.