Так ушла, я не успел "люблю" сказать,
Не говоря уже о поцелуе...
Куда ведут неведомые тропы,  хотя бы знать,
Привык к тебе я - вот мучение...

Чтобы совсем не отняли тебя те новые дороги -
Мысленно немею...
Где ж  клад найти такой? Биться об скалу? О, Боги,
Понятия не имею...

По крошкам, по горстям тебя собрать в себе я смог
Утренней росою...
Не уж то превратится твоего сердца порог
Кончиною моею?..

Но нет, мне даже мёртвому не хочется
Взирать с небес
Тебя с чужим, в мечтах моих  званную моей-
Чудом из чудес...


ისე წახვედი...

ისე წახვედი, ვერ მოვასწარ, მეთქვა: მიყვარხარ,
კოცნას ვინ ჩივის...
ვიცოდე მაინც, იდუმალ გზებს საით მიყავხარ,
მტანჯავს მიჩვევა...

სულ არ წამართვან თავი შენი გზებმა ახალმა -
ფიქრი მამუნჯებს...
სადღა ვიპოვო, რაღა კლდეებს უნდა ვეხალო,
მსგავსი საუნჯე?..

სულ ნამცენც-ნამცენც, სულ პეშვ და პეშვ გაგროვე დღემდე
დილის ცვარებად...
ნუთუ მექცევა შენი გულის კართა გაღება
გარდაცვალებად?..

ო გარდაცვლილსაც არ მსურს მზერა გამონატარი
საიქიოდან...
გხედავდეს სხვასთან შენ, რომელსაც ასე ნანატრი
ჩემი გქვიოდა...

ილტოსპირელი...
მიხეილ ღანიშაშვილი