ბეთანიაში ვიხილე
ხატება თამარქალისა,
შუაღამისას ტაძრეულს
შუქი მოსავდა მთვარისა.
ყურს ჩამესმოდა სიმღერა,
ბატონიშვილის ხმალისა,
ცაზე ბრწყინავდა ვარსკვლავი,
მანათობელი ღამისა.
იცოდე, შენი ტკივილი
ჩემი ტკივილიც არისა,
სუნთქვა ხარ, სუნთქვა! პირიმზე
მთიდან მონაბერ ქარისა.
მიხარის უსასრულობა
დიდებულისა წამისა,
ვარსკვლავის დარად ციმციმი
პატიოსნისა თვალისა.
პირწმინდად მათრობს სურნელი
დალალებდაწნულ ქალისა,
დაე, დამნაცროს ისევე
ელვამ პირიმზის ტანისა.
შენსკენ სავალ-გზებს მინათებს
შუქი მზისა და მთვარისა,
’’მე არც ერთ კილოს არ ვწუნობ,
თუა ქართველის გვარისა“.