ცამ დედამიწას შეატოვა ლაქები წვიმის
და გუბეებით დაიჭორფლა ეზო ჩემს სახლთან.
ვდგავარ კარებთან, სხვა მგზავრივით არა მაქვს წილი
მშრალში მოცდასთან, მეამინდე დავირქვი რახან...

რადგან ფეხშიშველ ოცნებებთან ვიყოფ სარეცელს
და სექტემბერმა გამომზარდა რადგან ბავშვივით.
ვტოვებ დროისგან ძველ ფარდაზე უფრო გაცრეცილ
ოთხიოდ კედელს, რომ როგორღაც თავი ავიშვა

იმ ოთახიდან, სადაც ასე მოჭარბდა ყავის
ფერი, ან თუნდაც მაგიდაზე ფინჯნების წყება,
სადაც გვიმრებზე უკეთესად ფრაზები ყვავის,
მაგრამ, ხანდახან, მაინც მიჭირს ლექსების წერა.

ისევე, როგორც, ზამთრის პირზე მოლაღურები
ირაოს კრავენ, დგანან ცაზე ეშელონებად,
მივდივარ, ახლა, სეზონია როცა ღრუბლების,
ჩემია ეს თვეც, ეს წვიმებიც, ეს შემოდგომაც!