უტოპიაა ჩემი ცხოვრება,
რადგან არ მყავხარ!
ზღვაში... ცაში,..
და ეგ კი არა,
ალბათ კოსმიურ ქაოსშიაც კი
მოგძებნიდი და
ვიცი რომ თავსაც
არ დავინდობდი.
რადგან მინდოდი.
გადავიდოდი -
უფრო მყარად,
უფრო მარტივად,
უფრო მკვეთრად
- შავიდან თეთრში
შენ რომ მყოლოდი...
და წმინდა გულით -
შევხვდებოდი ცოდვილ განთიადს,
რომ ამყოლოდი...
მომინანქრებულ შემოდგომის
ხმელ ფოთლებს შორის
ფრთხილად, შეპარვით, ჰო, ჩემსავით -
ზამთარი მოდის.
დამაჩნდებოდი იებივით
ლურჯად მაჯებზე...
და ვიქნებოდით
მთელი სამყარო
მხოლოდ მე და შენ -
გათენებიდან დაღამებამდე -
მე შენში ვსახლობ,
თქვი რაც გინდა,
ოღონდ უარს ვერ დამაჯერებ!