ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: gugua
ჟანრი: იუმორისტული
7 ოქტომბერი, 2010


სამნი ერთში

              რამდენიმე ხნის წინ უკრაინაში, კერძოდ კი კანევში მომიხდა წასვლა. მატარებლით ჯერ კიევში ჩავედი, სადაც ღამის გათენებას ვაპირებდი, დილით კი გზა უნდა გამეგრძელებინა. უკვე საღამო იყო და სასტუმროში ადგილი ვერ ვიშოვე. გამახსენდა ჩემი კიეველი მეგობარი – ვალოდია სუმიკ, ვისთან ერთადაც ადრე გორკში ვიყავი მივლინებით. მე და ვალოდია სამი თვე ვცხოვრობდით ერთ ოთახში. სხვათაშორის ჩემს ტანსაცმელსაც ხშირად იცვამდა. პირველად ჩემი ჯინსის შარვალი რომ ჩაიცვა, საღამოს გულშემოყრილი დამხვდა, საწოლში იწვა და კვნესოდა – სილურჯე დამეწყო და ალბათ ვკვდებიო... მე კი სიცილად არ მეყო – ავუხსენი რომ ჯინსები ლილაში იყო გავლებული და ავადმყოფობასთან არანაირი კავშირი არ ჰქონდა! რაც მაშინ ვალოდიამ მოილხინა, მის შემდეგ ძალიან დავმეგობრდით და ქართველების ეშხით ულვაშებიც კი გაუშვა.
              სწორედ ამ ვალოდიასთან დავრეკე ღამის გათევაზე ნებართვის სათხოვნელად. ყურმილში ქალის ხმა გაისმა, რომელიც ვალოდიას მეუღლე აღმოჩნდა. ხმამ მეტად თავაზიანად ამისხნა, რომ ვალოდია სახლში არ იყო და თვითონ კი გადაწყვეტილების მიღება უჭირდა... ყოველი შემთხვევისათვის მითხრა 10 წუთის შემდეგ კიდევ დამერეკა, თან მკითხა, თუ ზუსტად რა ადგილზე ვიმყოფებოდი. მეც ვუპასუხე, რომ ცენტრალური შესასვლელის წინ საათის გვერდით გრძელ სკამზე ვიჯექი...
              ხუთი წუთიც არ იყო გასული რომ ერთი ქერათმიანი ანგელოზი შევნიშნე, რომელიც ხაზგასმული ცნობისმოყვარეობით მათვალიერებდა. მეც გამიხარდა ეს აღმოჩენა და პირდაპირ მისკენ გავემართე, თან ვფიქრობდი, აღარც ვალოდია მინდა და აღარც მისი მასპინძლობა – ბინაც ვიშოვე და მშვენიერი მასპინძელიც-თქო...
              ჩემი ბედნიერება ხანმოკლე აღმოჩნდა. ქერათმიანი ანგელოზი თვითონ მოვიდა ჩემთან და სანამ რაიმეს თქმას მოვასწრებდი, თვითონ მკითხა: გიორგი თქვენ ხართო? და თან დაამატა, მე ვალოდიას მეუღლე ვარ და თქვენს წასაყვანად მოვედიო! ცოტა უცნაურად მომეჩვენა ეს ყველაფერი, მაგრამ ყურადღება არ მიმიქცევია და გავყევი მეგობრის მეუღლეს.
              მათი ბინა ვაგზალის გვერდით, ხუთი წუთის სავალზე იყო. საბედნიეროდ ვალოდია სახლში დაგვხვდა. დიდი ხნის უნახავი მეგობრები გადავეხვიეთ ერთმანეთს. გავიხსენეთ ძველი და ახალი. მერე სუფრაც გაიშალა. საქართველოდან კახური ჭაჭა და ჩურჩხელები მქონდა წაღებული, ასე რომ საკმაოდ ვისიამოვნეთ.
              დაწოლის წინ დიასახლისმა მომიბოდიშა და ასე ამიხსნა ყველაფერი: ჩვენ ერთ ოთახიანი ბინა გვაქვს, ასე რომ საწოლიც ერთი გვაქვს... პირველად რომ დარეკეთ, მაშინ ვალოდიაც სახლში იყო, მაგრამ არ გამოვაჩინე, ვიცოდი რომ სამივეს ერთად მოგვიწევდა ძილი და უბრალოდ წინასწარ მინდოდა შემეხედა, ის მესამე ვინ იქნებოდაო... თუ არ მომეწონებოდით მეორედ რომ დარეკავდით, გეტყოდით ვალოდია არ მოსულა და მე კი ვერ გიმასპინძლებდითო...
              გადავირიე... ბევრი ვიფართხალე, მაგრამ იმ შუაღამისას სად წავიდოდი? ასე აღმოვჩნდით სამნი ერთ საწოლში (შუაში ვალოდია იწვა).

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები