ზეცის კარი გაიღო თუ,
                    მოქადული გამისწორდი,
                    გველი ფხაში გავძვერი და
                    ხელის გულზე გაგიგორდი.

                      კაბის კალთას გაკოცე და
                      გულზე სულით ქანაობდი,
                      თვალს ეკალი შემერჭო და
                      თვალის წყალში ბანაობდი.

                      ცხრილით მოზიდული წყალი,
                      ჩალის ფასად ამიფასე,
                      შენი ერთი შუბლის გახსნა,
                      ქვიშის თოკად დამიფასე.

                      თითზე ხოხობი შეგიწვი,
                      გველის ჭარივით გაწიე,
                      გულში საკირე დავინთე,
                      თვალზევით წარბი აწიე.

                      ნოეს ვაზის ღვინო ვსვი და
                      ჭიქას ლართხი გაუჩინე,
                      კაბდოს საძირე ხარივით,
                      ზურგზე ხვითქი დამადინე!
                                                                 
                      ბედმა თქვა: ქალის ხანჯალმა,
                      კაცის ზურგამდე გახედა!
                      მისი უჯათი ცხენები,
                      ეშმაკმაც კი ვერ გახედნა!

                        ისე მეცვითოს ფართალი,
                        ხარი არ არის ნიკორა,
                        ვფიქრობ ეს ბავთი ამბავი,
                        იყო თუ არა იყო რა...