გარედან ასე ჩანს...
რომ ვგავრთ ერთანეთს_
ისე კი სულ არ გვაქვს საერთო თვისება,
თენდება...
მცხუნვარე მზეს გადაეფარე,
და ხელებს ცაზე შლი საათის ისრებად.

ჩვეულ დროს მაღვიძებს ზარის ხმა მონასტრის
ჩვეულ დროს მონასტრის ნაცნობი ზარია,
შენ - ღია ფერების საამო კონტრასტი,
მე - ორატორიის არ ცოდნის არია.

თანდათან ეჩვევი აზარტულ თამაშებს
და გაჭრილ ბანოში თითები ჩაგყვება,
ქცევის წესს რომელსაც ასაკი ამართლებს
ჯერ შავად ნაწერშიც არ მოიაზრება.

ოთხ მოთამაშეზე არიგებს - ინფანტა
ბანქოს და ქაოსმა მოიცვა ბედლამი_
მე - სიცოცხლის ხაზზე დამდნარი ფანტელი
შენ - ხელის აქნევით დამფრთხალი ბეღურა...
                                                                2010.