თოვლისფერი დაედო ახლა კედელს - ოთხივეს
და ჭერიდან ხმაურით ჩამოცვივდნენ ჭინკები,
სადღაც ისმის ვივალდი, სევდიანი მოტივი,
ვერეს ვიწრო ხეობა მშობიარობს ჭინთვებით
ქარს, რომელიც არსად და არაფერში ეტევა,
ქარს, რომელიც გაცივდა დასამარხი გვამივით,
მუხის სარწეველაზე გადავკიდებ ხერხემალს,
თვალებს ცაზე შემოვდებ - მერე უცებ სამივეს
ბროლის ნავში ჩავაწყობ, ნავს ვერეში ჩავუშვებ,
ვერე მტკვართან მიმიყვანს... როგორ ღელავს კასპია...
სავსე მთვარე დაყრუვდა დედამიწის ხმაურში,
გარეთ ისევ ქარია, ყველაფერი ქარს მიაქვს,
ყველაფერი ქარს მიაქვს, რაც კი ფოთოლს ედრება,
ოქროს ბეჭდებს აგროვებს და ტალღებზე აბოდებს,
დაუნდობელ ზამთარზე განაწყენდნენ კედრები,
როცა თავი მოიკლეს და სისხლიან ნაფოტებს
წააწერეს: ”მშვიდობით! ნუ ენდობით სტრიქონებს,
ჩვენ უბრალოდ გავფრინდით ღრუბლებისკენ კირთებით...”
მე და შენ რომ არ ვიყოთ, ქარი გამოგვიგონებს,
ქარი გამოგვიგონებს გათოშილი თითებით,
ერთად ყოფნას გვასწავლის და როდესაც მოვკვდებით,
გამჭვირვალე ეტლებით სამარემდე მიგვიტანს;
ჩვენ ისედაც მარტო ვართ, ფრთაფარფატა ფოთლები - 
ერთ მინაზე აკრულნი - გარედან და შიგნიდან.
ყველა მინა გატყდება, ისე ყინავს... (მოთოვა...)
ღამეს მიტკლის ფერი აქვს, მოძვრებიან ჭინკები,
სადღაც ისმის ვივალდი, ნერვიული მოტივი
და ფეხმძიმე ხეობა მშობიარობს ჭინთვებით
ქარს, რომელიც არსად და არფერში ეტევა...