მთვარიან ღამეს ჩაქუხას ვუცქერ,
წყლიდან ამოხტა ვერცხლის კალმახი,
მთიდან მალიგორ გადმოხეთქილზე,
წინწკლები სჩანდა შავი ალმასის.

ჭრიანტელივით აზამბარი აქაფდა ფიქრი,
ცისა და ქვეყნის შუამავალო დედა მარიამ,
დაუღალავი მზის მადლი ხარ,დედა ხარ ღმერთის,
დედის კალთაში გულის გახსნა,შვილის ვალია.

ჭდე სიტყვა მითხრა ჭარკანუნანმა,
ჩაქჩახეულმა წყლისფერჩოხიანს,
მართალს ვერ იჭერს ლატნის მახეო,
და რომ სიმღერის მოძახილისთვის,
ბანის გამომწვევ მეინახენო,
ღვინით დასველდეს მობანეს ყელი,
მანამ სიმღერა შეინახეო!

კერასეულით ღვინო შევსვი ნაიაზმევი,
გამოჯაგრული ბანსაც ვამბობ ჩემი აზრევით,
მწყაზარ სიცოცხლეს, შენ უდგები თარა-თავდებით,
და ჭოროხივით ქვიშაშეყრილი უმუხლთავდები...

შენ! თვალმახარა კალმახო,ვინ აგიბნია გონია?!
ჩაქუხას იქეთ გადასვლა,ნოეს მტრედის შტო გგონია,
ცხენიც ქარფეხა რომ გყავდეს, ურვება დანაყელია,
ჭუტში დაგიჭერს იცოდე, ქვებუდანობის ხელია.

ბედზე მიგდომით შემართულს,
ურთას მიხტომა გინდება,
ჩინჩხვარი ტოტის ფიჩხისგან,
კადონი ცეცხლი ინთება,
ცეცხლზე შემწვარი კალმახი,
მართლა ერთ წუთში იჭმევა,
გინდ ცამდე ასწი ალალი,
წყლის ბადლი ცეცხლი არ არის!

ეს ბოხი ბანით ნამღერი,
ყაბალახს ყურში გასკვენი,
ვინც წყლიდან ხტომა იზრახა,
ფხა დარჩა, ცხონდეს გამჩენი!