ჩვენში ასე ამბობენ ჩემოდნებზე ვზივარ და
კარნავალის სამოსით ინიღბება სამყარო
მინდა მთვარის მოაჯირს გრძელი კიბე მივადგა
და ზეცამდე მანძილი მოკლე დროში დავფარო.

აქ ასეთი წესია უბილეთოდ ვმგზავრობ და
ადგილები დავჯაშნე პირველ კლასის ვაგონში,
პეშვით წყალი მომქონდა უკვდავების წყაროდან
ვწუხვარ missis Gallagher  რომ თქვენ აქაც გამომრჩით.

პილოტივით დაეშვა ფარდა მცირე სცენაზე
და ვიგრძენი მაჯებზე პულსის პერიპეტია,
ცხარე კამათს გავმართავთ ჟანრის გემოვნებაზე
რომ ეს როლი ყველასთვის ერთი ზომით მეტია.

მჭიდებივით ივსება პარტერი და ოვალურ
კუთხიდან იმზირება მწყემსი ბიჭის პორტრეტი,
მე ვგრძნობ missis Gallagher  რომ სენივით მოარულ
განცდამ ისე შემიპყრო შევაჩერე მომენტი.

მარმარილოს ბაგიდან ამეტყველდა ქმნილება
რენესანსულ ეპოქის, და რა დასანანია
მიმბაძველთა ნაკადი ზღვად რომ მოედინება
ნოვატორულ მანერებს იძენ დიდი ხანია.

აქ კი ქვემოთ დაიწყებს ვინმე, ათვლას ნულიდან
ნარზე ნარ-ნარ ნარნარებს “ნარი” ჰიპერ-ვაგონში,
გული გავანაწილე თანა-მგზავრებს შორის და
ვწუხვარ missis Gallagher  რომ თქვენ ისევ გამომრჩით.
                                                                                            2010