ჩემი ქალიშვილი დღეს პირველად შემხვდა ქუჩაში. 
      სამსახურიდან გამოსული გაჩერებაზე გავჩერდი. მოსაცდელში სკამზე ჩამოვჯექი და მგზავრებს ვათვალიერებდი. ხალხის ნაკადში ჩემი ყურადღება ვარდისფერკაბიანმა გოგონამ მიიქცია, რომელიც ნელა-ნელა აღმართს მოუყვებოდა და დროდადრო თაბახის ფურცლით სახეს ინიავებდა. უცებ სასიამოვნო გრძნობამ დამიარა – ვარდისფერკაბიანში საკუთარი ქალიშვილი ამოვიცანი!
      მისი პატარაობა გამახსენდა. საოცარი ბავშვი იყო – ანცი და ჭკუით სავსე. ერთხელ, ჩვენმა სტუმარმა, ქეთინო ღვედაშვილმა დიდი ტორტი გამოაცხო, მაგიდაზე დადგა და გვითხრა, ეს ჩვენი ”საგვარეულო” ტორტია და მხოლოდ ღვედაშვილებმა უნდა მიირთვანო, სოფანიამ კი ჩანგალი მოიმარჯვა და მორცხვად გამოგვიცხადა, მე „ღედასვილი“ ვარო! ერთხელაც საბავშვო ბაღში წასვლის წინ კაბა ცოტა დაეჭმუჭნა, მეუღლემ თქვა, უცებ გადავაუთავებ და ისე წაიყვანეო. გულგახეთქილი სოფანია ფართხა-ფურთხით მომვარდა და შეშინებული ჩამეხვია... ალბათ იფიქრა, რომ დედამისი ჩაცმული კაბის დაუთოვებას აპირებდა...
      პატარ-პატარა ოინბაზობები კი ცალკე:
      პურის საყიდლად ეზოში ჩავედი. მეშვიდე სართულიდან დამინახა ორი წლის სოფანიამ. "პატალა მამა!" – გახარებია, შემდეგ კი სამსახურში წასვლამდე შარვალი ფეხსაცმელების ჯაგრისით "გამიწმინდა". რამდენჯერმე კი დამაგრძელებელი გადაჭრა ცულით...
      გარდამავალ ასაკში რაღაც შიშები დასჩემდა. შებინდდებოდა თუ არა, გარეთ ვერ გამოდიოდა. იმ პერიოდში ზაფხული სოფელში გაატარა, საიდანაც წერილი მომწერა – მეშინია და თავს ვერაფერს ვუხერხებო. მეც საპასუხოდ ვრცელი პასუხი გავუგზავნე, სადაც ვწერდი, თუ როგორ აღმწერა ცნობილი უფოლოგის, თალეს შონიას ძმამ – გიორგიმ: თავზე ანტენები გაქვს და მიწაზეც ვეებერთელა კუდი დაგთრევსო! მეტი დამაჯერებლობისთვის ტექსტს დაუშრეტელი ფანტასტიკის ოსტატის, ჰიერონიმუს ბოსხის ერთი ფიგურაც მივახატე – ალბათ გახსოვთ თენგიზ აბულაძის ფილმიდან „მონანიება“ ეპიზოდი ეკლესიაში: ლაბორატორიაში რადიოთი ისმის გადაცემა ციკლიდან „მსოფლიოს გამოჩენილი მეცნიერები. ალბერტ აინშტაინი“ მის ანდერძს კითხულობენ. ეკლესიაში განლაგებულ უზარმაზარ მოწყობილობებს შორის კი სწრაფად ჩაივლის მწვანე-ცისფერკაბიანი ქალი. იგი მიათრევს გრძელ კუდს, თავზე სქელტანიანი წიგნი ადევს, წიგნზე ზის ვირთაგვა (სახე მეცნიერებისა, რომელიც საკუთარ თავს ჭამს). ნახატს კი ასეთი მინაწერი გავუკეთე: „რადგან ჩემი შვილი ხარ, “პაწუა” ანტენები შენც გექნება, როცა არასასიამოვნო ფიქრებში გაეხვევი, “გადმომიგზავნე” და არაფერზე იფიქრო-თქო“.
      გასჭრა.
      მოეხსნა შიშები.
      – მამა?! რატომღაც ვიცოდი რომ აქ შეგხვდებოდი! უნივერსიტეტში ვიყავი, განცხადება უნდა დამეწერა, მაგრამ რექტორის არჩევნებიაო და არ შეგვიშვეს.
      – მერე აქ საიდანღა გაჩნდი?
      – ელბაქიძე ფეხით ჩამოვიარე, მერე კი შენსკენ გამოვწიე, ბარემ ერთად წავიდეთ სახლში...
      ენაცვალოს მამიკო!
      მომსწრებია სოფანია!
      სოფანია კი არა – უკვე სოფიკო!