ჯერ რა შორსაა ზამთარი და სურნელი კრთება
ადრიან მოლზე შეყინული მწიფე ფანტელის,
ხის ფიცარნაგში - ბუხრის ფონზე ძერწავენ თექას
თავსაფრიანი ქალები და... ფიქრით დაფერფლილ

გარემოს სტკივა ტროტუარზე მოხუცი მარტო,
შავ ჩადრში ელავს გარდასული ბაცი წარსული...
(ჰო! ბევრს ჰგონია "მზესუმზირა" ლარნაკს დაალტობს
ფორმალობით და დაცინვით, რომ ხშირად თავს უხრის)

დედამიწას და სიცრუეა ახლა ყოველი!
რა ძნელი არის მაშინ, როცა თრგუნავენ კეთილს,
ვიღაც მავანი სულს კარგავს და ნებით - ცხოველში
იბუდებს დუნედ! ლოცვას გმობს და დღითი-დღე შეშლილ

ამინდს მოჰგავდა შავ ფოტოზე შუქ-ჩრდილი, აწმყო -
წაშლილი სახით! ენდროსფერი ზეცა დაშლილი,
ტროტუარს მდორედ მიუყვება - თითქოს არც იყოს
თავსაფრიანი აჩრდილი და ფიქრი წარსულის.